24-03-09

De avonturen van Rudi & Co, het vervolg

 

Het was weer woensdag. Dan is er in de voormiddag een openbare markt in mijn woonplaats, een middelgrote provinciestad in Vlaanderen. Nu ik de thuisverplegingsdienst van mijn ziekenbond aan de deur had gezet, nadat ik een verpleegteam had gevonden dat mij wél op een deftig uur wou komen verzorgen en uit bed halen, kon ik ook eens op een fatsoenlijk uur naar deze markt afzakken. Voornamelijk als verzet, maar toch ook om enige aankopen te doen. Ondermeer verse wortels voor het paard van de Sint. De goede man zou immers, volgens mijn kinderen althans, twee dagen later bij ons langskomen.

De markt dus. Mijn echtgenote ergerde zich alweer enorm aan het voortdurend staren van heel veel mensen. Individuen die me - veelal ongegeneerd - starogend aankeken. Niet om me te groeten, maar gewoon om te zien wie of wat er in dat rollend gevaarte zat. En, ik moet toegeven, die dag was het echt wel enorm. Ook toen ik alleen aan de ingang van het plaatselijk kantoor van een financiële instelling zat te wachten, terwijl mijn wettige wederhelft binnen in het gebouw enkele bankverrichtingen ging uitvoeren, werd ik door de éne na de andere persoon aangegaapt. Mannen, vrouwen, jong, maar vooral oud, allen passeerden de revue. Het kon me niet echt deren. Maar ik wou wel wat afleiding. Dus ik zei, tot één van die personages die maar niet ophield me te bezien, met een zo krachtig mogelijke stem: "Alles in orde, mevrouw?" De vrouwspersoon in kwestie schrok op. Die dacht waarschijnlijk: "Oei, 'het' spreekt." Ze keek me enkel verbaast aan, dus liet ik er, gebruikmakend van het uiterste van mijn beperkte longcapaciteit en stemvolume, op volgen: "Is er iets?" Terwijl ze onderwijl iets nader kwam, zei ze in haar dialect: "Neen, neen."  Waarop ik repliceerde: "Oef! Ik dacht al dat ik iets aanhad van u." Hierop droop die vrouw beschaamd af.

Een dag eerder had één van mijn zoons me ook reeds op de man af gevraagd waarom al die mensen me steeds zo aankijken. Ik antwoordde toen iets in de trant van: "Misschien omdat ze me zulk een knappe gast vinden?" Maar de andere jongen ontnuchterde mij door te zeggen: "Maar neen, papa, dat is omdat je gehandicapt bent."

Mijn vrouw en ik flaneerden die woensdag dus gemoedelijk over de markt, langsheen de diverse kramen. Aangezien we toch in de buurt waren, wenste ik van de gelegenheid gebruik te maken om naar de natuurwinkel te gaan, gelegen in een in kasseistenen aangelegd, autovrij straatje, bezijden de kerk. Zakjes Sint-Janskruidenthee had ik nodig. Ik drink daar dagelijks een tas van, met de bedoeling mijn inactieve lichaam tijdens de koude maanden van binnenuit te (trachten te) verwarmen. Naar 't schijnt heeft dat als interessante bijwerking ook een goede invloed op het humeur van degene die het tot zich neemt, maar daar heb ik tot op heden nog niks van gemerkt. Mijn goede luim dien ik elders  vandaan te halen.

Daar de twintig centimeter hoge deurdorpel niet echt uitnodigde tot een bezoek aan de winkel door rolstoelers, bleef ik noodgedwongen buiten 'staan', in de kille decemberlucht, en begon wat te mijmeren. Plotsklaps werd ik echter door elkaar geschud. En hoorde tezelfdertijd iemand gedempt vloeken. Toen ik mijn hoofd naar links draaide, voor zover ik daartoe in staat ben, zag ik een figuur met een donkere bril op, in een ijltempo zigzaggend naast mij passeren. Was ik verdorie bijna onder de voet gelopen door een blinde! Ik vond het voorval enorm grappig. Trok ik, naast miserie, nu ook al blinden aan?

Trouwens bewonderenswaardig hoe snel die man zich hernam. Hij had echter nogal wat moeite om zijn blindenstok in bedwang te houden. Hoe zeer hij ook trachtte, met beide handen het ding omklemmend, het hulpstuk onder controle te krijgen, het bleef zich wild van links naar rechts bewegen, steeds - irritant - de straatstenen aantikkend, en zelfs de muurgevel diende eraan te geloven! Zou de man niet beter overwegen zich een goed getrainde geleidehond aan te schaffen?

Oeps! Nu lach ik met een handicap en dat is, geloof ik, maatschappelijk niet erg correct. Nochtans wordt zulk een humor meestal wel gesmaakt. Ik heb immers een hele resem moppen over gehandicapten opgeslagen liggen in de duistere kamers van de grijze hersenmassa, die in mijn hoofd verscholen ligt, en op momenten dat ik ze via mijn spraakorganen ten gehore breng, oogst ik steeds veel bijval.

Op deze marktdag werd ik trouwens door een recordaantal mensen aangesproken. Drie (3) om precies te zijn. Vooreerst door mijn dooppeter, die ook al bijna tegen me aanbotste, en zich dus verplicht zag me te begroeten. Vervolgens door de vriend van een jonge vrouw, die ik in het revalidatiecentrum heb leren kennen. En daarna door een oud-werkmakker van mijn vader, die vergezeld was van zijn echtgenote. Mijn vader heeft tientallen jaren lang samen met die man de hengelsport beoefend. En ik was daar in mijn kinder- en jeugdjaren haast altijd bij.

Maar ik had die persoon sinds, ik denk minstens twintig jaar, niet meer gezien. Derhalve zou ik die man bij God niet meer hebben herkend. Maar hij mij blijkbaar wel. Na al die jaren! Ben ik in al die tijd qua uiterlijk dan zo weinig veranderd? Of zou het toch iets te maken hebben met het feit dat ik in zo een wielending zit en vergezeld was van mijn Afrikaanse echtgenote, en bijgevolg dus gemakkelijk herkenbaar?

Sympathieke mensen trouwens. De man vist naar eigen zeggen nog steeds. Ik niet. Althans niet met een hengel. En geenszins op al dan niet geschubde waterdieren.Maar jammerlijk genoeg figuurlijk wel al te vaak achter het net. Wenkbrouw ophalen

Ru(sh)di(e), 6 december 2002 (revisie op 23 maart 2009)

Commentaren

Goede morgen Rudi ja dat bekijken altijd he, soms heb ik een kruk nodig om te wandelen en dan liggen de mensen je ook zo te bezien alsof je van een andere planeet komt. Toen we vorig jaar op reis gingen met iemand die in een rolstoel zit was dat ook ganse dagen het geval. En telkens we die mensen aanspraken werden die zo rood als een tomaat, het is precies of iedereen denkt dat iemand in een rolstoel tergelijkertijd ook zijn tong is verloren.

Groetjes

Gepost door: Etje | 24-03-09

goeie morgen Rudi en weer zo smakelijk verteld, net of we erbij waren tijdens het lezen van je belevenissen :-)
dan was het daar verkeersopstopping in het smalle straatje met die botsing :-)

is eigen aan de mensen, helaas, dat staren naar minder mobiele mensen
ik bezondig me er helaas ook soms aan

ondanks het mindere weer vandaag je toch een fijne dag toegewenst
groetejs

Gepost door: Borriquito | 24-03-09

Dag Rudi Je bent dus een levende attractie voor sommige mensen.
Een schande vind ik het...goed dat je geregeld eens goed je mondje roert.
Ik zou er ook last mee hebben hoor.
Maar medelijden kan ik ook niet hebben.
Als ik wat kleine boodschappen doe met (nog altijd) mijn kruk dan willen sommigen soms zelf dingen in mijn caddy leggen als ik nog maar alleen naar een produkt kijk...kan ik niet tegen en dan begint die kruk ook te zwaaien van links naar rechts...die krijgt dan precies spasmen.
Deze namiddag komt de kinesist voor de 1e keer en ik ga hem duidelijk zeggen: "we gaan elkaar geen pijn doen hé"...
Ik heb nog altijd een lenige rechtervoet ;-))
Fijne dinsdag nog...alhoewel, fijn (?) met dat miezerige weer!

Gepost door: Veerle | 24-03-09

Grrrr daar heb ik dus een hekel aan, aan mensen die anderen bekijken omdat ze één of andere handicap hebben. Alhoewel ik eerlijk iets moet bekennen. Mensen in een rolstoel hou ik ook wel in de gaten, alé niet de mens zelf wél de rolstoel. Ik heb er zelf ingezeten voor een langere periode. Op dat moment kreeg ik Laika. Zij is dus héél gewoon om op schoot in de rolstoel te zitten en vond dat héél tof natuurlijk. Alleen maken we het zelfs nu nog, na 3 jaar !, soms mee dat mevr bij iemand in een rolstoel wil springen. De eerste keer dat ze mij dat flikte schrok ik mij dood, was enorm beschaamd maar gelukkig kon die mens er mee lachen. En tja sindsdien ben ik toch altijd een beetje op mijn hoede.

Gepost door: Chris, Laika en Chesko | 24-03-09

Wat ben je toch... ...een schrijftalent Rudi!
Ik geniet ervan om je schrijfsels telkens terug te lezen.
Tja, dat "kijken" naar mensen met een handicap..hm, als ik eerlijk ben bezondig ik me er ook wel aan. En ik ben gewoon om mensen te zien die "andersvaliden" zijn, professioneel dan.
Het is iets natuurlijks, een soort voyeurisme in elk van ons, de een iets meer dan de ander, inderdaad ;-)
Trek het je verdomme niet aan en leef je leven zoals jij dat wil (maar denk dat ik jou dit niet hoef te zeggen, niet?!) en LAAT ZE KIJKEN!

BTW, mijn feestmaal is al op. Tja, aan mijn keuze van dagmenu's kun je zien dat ik een immense genieter ben. Vandaar dus ook mijn "véél te wulpse" rondingen , tja :-s

Kuzz!

Gepost door: Nathalie | 24-03-09

Goedenavond Rudi. Mensen kunnen gapen, hé.
Weet dat ... een vriend van ons was een dwerg.
Spijtig genoeg is hij er niet meer, maar ik weet wat je bedoelt.
Je hebt een vlotte pen.
Slaapwel.
Liefs :-)

Gepost door: Rosita | 24-03-09

Hallo Rudi JIj hebt wel duidelijk kaas gegeten van het schrijven hé... en jouw belevenissen... amai, daar valt inderdaad heel wat uit te halen...

Bedankt voor je reactie en graag tot een volgend

Ik wens je nog een zalige nachtrust toe..

Lieve groetjes van Lucky

Gepost door: Lucky | 24-03-09

De commentaren zijn gesloten.