27-03-09

Herinneringen uit mijn verleden – Mee-eter(s)

 

Het volgende verhaal speelt zich af in de tijd toen onze kinderen nog baby's waren. Het was een mooie zomerochtend. Ik verliet als eerste het bed waarin ik samen met mijn echtgenote de nacht had doorgebracht, keek even in de bedjes van de kinderen, die toen nog bij ons in de slaapkamer stonden, verfriste me in de badkamer, kleedde me aan en wandelde gezwind de trappen af naar de gelijkvloerse verdieping van ons huis.

Onze hond richtte lui de kop op. Die was blijkbaar nog moe! Toch stond ze op, rekte zich uit en kwam toen kwispelend naar me toe. Terwijl ik haar door de woonkamer, via de keuken en veranda, naar buiten vergezelde voor haar ochtendplas en -kak, , herinnerde ik me plots dat we de avond tevoren stoofschotel met 'zwarte ogen' bonen hadden gegeten, mijn lievelingskost. En ik herinnerde me ook dat we de pot niet hadden leeggegeten. Er was dus ongetwijfeld nog een restje overgebleven, dat ik nu zou kunnen nuttigen als ontbijt. Lekker!

Inmiddels was ik terug in de keuken aanbeland en zag ik de bewuste pot op een bekken op het kookvuur staan. Maar het deksel lag ernaast en wat ik toen vreesde, werd mij luttele seconden later door mijn ogen bevestigd. De pot was leeg! Blijkbaar was mijn eega me voor geweest. Gisterenavond nog? Of deze nacht met honger wakker geworden? Ze moest in alle geval veel honger hebben gehad, want de ketel was compleet leeg.

Toen mijn vrouw iets later ten tonele verscheen merkte ik schamper op dat ze wel erg egoïstisch was geweest door de overgebleven stoofschotel integraal zelf te verorberen en zelfs geen klein restje voor mij over te houden.

Mijn wederhelft keek me enorm verbaast aan en verzekerde mij NIET aan ons eten te hebben geraakt. Met open mond bekeken we vervolgens samen de lege pot. Met opengesperde ogen keken we elkaar aan. Als WIJ het resterende voedsel NIET hadden verorberd, WIE dan wel? Hadden we misschien onverwacht bezoek? Was er deze nacht iemand ons huis binnengekomen, op zoek naar eten en onderdak? Niet dat iets dergelijks reeds eerder was voorgevallen, maar het kon dus wel. Wij zijn nogal sociaal bewogen en wie ons kent weet dat men in nood steeds bij ons terecht kan. En noch de hekkens bezijden onze woning, noch onze achterdeur en verandadeur werden toentertijd 's nachts op slot gedaan.

Dus ik naar boven, op zoek naar die onbekende gast. In de logeerkamer was niemand te vinden. Net zo min als in de tweede slaapkamer, noch in de bergruimte, of op de zolder. Vervolgens ging ik naar de kelder en speurde ik ook doorheen elke plaats in het handelsgedeelte van ons huis, een tweewoonst. Onderwijl ging mijn echtgenote op onderzoek uit in de garages en in de stal. We vonden evenwel niemand. En zagen ook geen enkel spoor van iemands aanwezigheid.

Toch raar dat ook onze hond niks had gemerkt. Anders had die ongetwijfeld geblaft!  Vol onbeantwoorde vragen en met een vreemd, ongemakkelijk gevoel, begonnen we aan onze dagelijkse activiteiten.

Toen ik 's middags terugkwam van werk bij een klant, vond ik een vleesloos beentje aan het hek. Uit onze stoofpot? Had die mysterieuze eter deze nacht, opnieuw onze woning verlaten, onder het knabbelen aan een boutje? En na zijn peuzelwerk het overgebleven bot hier neergegooid? Raar.

Die avond waren we tijdens het avondmaal net opnieuw aan het discuteren over wie dan wel de afgelopen nacht met ons voedsel kon gaan lopen zijn geweest, toen de telefoon rinkelde. Het bleek een vriendin van mijn eega te zijn. Ze kreeg meteen het verhaal over de mysterieuze voedselverdwijning te horen.

Toen hun gesprek ten einde was, en de telefoon terug op de hoorn lag, wou ik wel eens weten wat die vriendin over het eigenaardige voorval dacht. "Ze vroeg of we een kat hebben." kreeg ik te horen. Tja, wij niet, maar onze buren wel, twee exemplaren zelfs. En die liepen ook geregeld door onze tuin. Maar die konden ons huis toch niet in?

Op dat moment ging er echter bij ons beiden een lichtje branden. Onze houten keukendeur, die uitgeeft op de veranda, waarvan de deur 's zomers open bleef staan, is voorzien van twaalf kleine venstertjes, waarvan één van de onderste twee na breuk, verwijderd was. Dus zo was die kat (of beide?) binnen geraakt, had waarschijnlijk met veel smaak de pot leeggegeten om vervolgens met haar krachtige, spitse tong de pot leeg te likken. En dat teruggevonden, door scherpe tanden afgeknaagd beentje, was ongetwijfeld een naar buiten gesleept restant van de buit. Toch was het raar dat de hond niks had gemerkt.

Een jaar of twee eerder woonden we ook reeds in hetzelfde gebouw. Aangezien we toen nog volop aan het verbouwen waren in het woongedeelte, verbleven we op de eerste verdieping van de andere huiszijde, boven de ruimte die later als winkel zou fungeren. Mijn zaak was inmiddels nog op het adres van mijn ouders gevestigd.

Toen ik die avond, na sluitingstijd, huiswaarts keerde, kwam mijn moeder met een doos versgebakken ronde cakejes aangestapt. Ze wist immers dat haar schoondochter daar dol op is, en ik eveneens. Ik dankte mijn ma voor de gift en verzocht haar de gebakjes in mijn tas te stoppen, bovenop mijn paperassen, terwijl ik onderwijl de rest van mijn spullen in de auto laadde.

Eens thuis plaatste ik alle meegebrachte waren, alsook de tas, in wat later de winkel zou worden en liep de trap op om mijn liefste te melden dat ik was thuisgekomen. Onze hond begroette mij enthousiast als eerste, en ook mijn echtgenote scheen tevreden dat ik thuis was. Ik vertelde haar over de gebakjes van haar schoonmama en vroeg haar me even te helpen om al mijn spullen naar boven te brengen. Dat wou ze. Wij dus naar beneden.

Ik nam een deel van de goederen ter hand, terwijl ik zag dat mijn schattebout vooreerst de inhoud van mijn tas inspecteerde. Op mijn aangezicht verscheen een glimlach. Mijn honnepon kon blijkbaar niet wachten tot we boven waren om een aanvang te nemen aan het verorberen van die koekjes.

"Wel, waar zijn ze?" kreeg ik te horen. "Hier zit niks in!" Ik dacht dat mijn wederhelft me in het ootje wou nemen, maar dat bleek niet zo. Ik nam de tas over van haar en bekeek de inhoud. Ik haalde er een dekselloze witte ijscrème- doos uit. Was dit niet de doos waarin mijn ma de cakejes had verpakt? Maar waar waren ze dan heen?

We keken rond in de ruimte. Op de grond waren geen koekjes te bespeuren. We zagen wel een likkebaardende hond. Zij zou toch niet...? Maar waar waren de papiertjes dan gebleven?

En toch! Het dier moet, afgaande op de aantrekkelijke geur van de ovenverse gebakjes, haar snuit in mijn tas hebben gestopt en,wetende dat het eigenlijk niet mocht en dat ook ik zeer spoedig naar beneden zou komen, uiterst snel alle gebakjes, inclusief verpakking, naar binnen hebben gespeeld.

Ru(sh)di(e), 7 december 2002 (revisie op 23 maart 2009)

Commentaren

:-) Goede morgen heb zo'n vermoeden dat de hond ook met de rest van het stoofpotje gaan lopen is, zal in elk geval gesmaakt hebben ;-))

Groetjes Etje

Gepost door: Etje | 27-03-09

goeie morgen Rudi jullie hond zal dat ook lekker gevonden hebben die cakejes :-)
aan het begin van je verhaal dacht ik dat ze ook die stoofpot zou opgepeuzeld hebben
maar blijkbaar was het dan toch niet zo en was het een andere bezoeker :-)
moet wel schrikken zijn als je dat opmerkt 's morgens vroeg

fijne vrijdag Rudi
groetjes

Gepost door: Borriquito | 27-03-09

Hahhaha tja kan je 't ze kwalijk nemen ?
Alhoewel nu zit ik hier serieus te lachen maar toen ik eens een varkenshaasje naar buiten zag lopen met een shih tzu er achteraan kon ik iets minder lachen.

Gepost door: Chris, Laika en Chesko | 27-03-09

Hallokes, Hier effe langsgeweest, jep slimme hond lol , bedankt om langs te komen

Gepost door: Gertje | 27-03-09

Dag Rudi Ik heb het nogal druk...vanavond gaan we eens goed feesten, zonder dans voor mij natuurlijk en daarom heb ik nog geen tijd gehad om hier ook maar één letter te lezen.
Maar ik maak dat morgen zeker goed!
Ik wou je wel nog een fijne VRIJdag komen wensen!
En morgen lees ik alles bij!
Lieve groetjes

Gepost door: Veerle | 27-03-09

Ja wat wil je dat zal lekker geroken hebben...ha ha ha ...fijn weekend

Gepost door: Yolanda | 27-03-09

Ik verdenk in het eerste geval... ook de hond! :-)))
En goh...sta ik weer nummer 4? Te gek! Zal van al die reclame op jouw andere blog komen!! :-)))
Groetjesssssssssss!

Gepost door: mizzD | 27-03-09

Dag Rudi, Er is niet veel goeds aan je leven in een rolstoel te moeten doorbrengen, behalve één ding: Je hebt tijd om lekker en gezellig heel veel te schrijven!!!
Meer tijd dan ik om het allemaal te lezen....
Soms af en toe dan maar wat, okee??
groetjes
ank

Gepost door: ank | 27-03-09

Ben je zeker dat je hond de pot niet (mee) heeft leeggelikt?

Gepost door: Martine | 27-03-09

rot pop ups hoor, rudy. Uw bijdragen worden net in boekvorm gepresenteerd:-))
Tja, de dieren eten ook graag iets lekkers he Rudy, en dan nog op zoek moeten gaan naarde dader, je zou voor minder met een ei zitten denk ik..
Ik vraag mij af hoe het komt dat u niets onderneemt om die smerige pop ups, waarvan er een zijn geluid nog niet danig op de zenuwen werkt, i schrok mij een hoedje, uit uw blog smijt?
Ik kom hier graag uw proza lezen, maar die arrogante vensters kan iedereen missen als kiespijn.
Sorry dat ik het zo moet zeggen Rudy ;-)

Gepost door: roy | 27-03-09

Dag Rudi What in the name zijn "zwarte-ogen" bonen? En dan als ontbijt? Bwah...
Katten kunnen wel heel slim zijn en gemakkelijk binnen raken door een klein gaatje...maar of die ook het deksel van de pot heft...daar heb ik toch vraagtekens bij.
Niet aan jullie lieve hond gedacht die twee jaar eerder de cakejes ook al soldaat had gemaakt? ;-))
Prachtig verhaal weer hoor!

Gepost door: Veerle | 29-03-09

De commentaren zijn gesloten.