31-03-09

Belevenissen in het UZ, het vijfde deel

 

Als resident van het revalidatiecentrum waar ik verbleef, kliniekgebouw 7 (K7), werd ons de mogelijkheid geboden om het avondmaal te nuttigen in het restaurant van het hoofdgebouw, K12, veertien hoog, en met een prachtig uitzicht over het ganse terrein en zelfs een deel van Gent en (bij helder weer) zijn wijde omgeving.

Meestal was er een warm gerecht, met, tijdens de week, als alternatief een koude schotel. Aangezien ik na verloop van tijd de 's middag in het centrum aangeboden warme maaltijden meer dan beu was en dus meestal niet eens de moeite nam om zelfs maar het deksel van mijn plateau te lichten, maakte ik dankbaar gebruik van dit alternatief en reed nagenoeg elke avond richting kliniekgebouw K12. Liefst in het gezelschap van anderen, want alleen is maar alleen.

Die dag had ik als gezellen een bevallige jongedame, laat ik haar Anneleen noemen, en een man, voor dit verhaal Gaston genoemd, zich beiden voort verplaatsend in een mechanische rolstoel.

Gezien het feit dat er geen regen viel te bespeuren en het bovendien vrij warm weer was, besloten we niet via de keldergangen te rijden, maar langs buiten.

Op het gelijkvloers van kliniekgebouw 12 namen we de directe lift, richting 14de etage.

Als naar gewoonte reed ik achterwaarts de lift in. Charmante Anneleen volgde mijn voorbeeld en kwam met haar karretje naast me staan. Eigenzinnige Gaston daarentegen reeds voorwaarts naar binnen. De schuifdeur sloot zich automatisch achter hem.

Toen we op het veertiende waren gearriveerd zei Gaston: "We zijn er! Komaan, volg mij!", waarop hij fors aan zijn hoepels sleurde, waarschijnlijk met de bedoeling gezwind uit de ascenseur te rijden, maar in plaats daarvan lag hij twee tellen later met stoel en al op zijn rug.

Anneleen en ik keken elkaar verschrikt aan en reden terstond de lift uit om te zien wat we voor Gaston konden doen. Ik stelde voor aan Gaston, die zich inmiddels uit zijn rolstoel had laten rollen, om in het restaurant hulp te gaan halen en maande hem aan inmiddels gewoon te blijven liggen.

Daar had Gaston echter geen oren naar. Op mijn bezorgde vraag of hij geen pijn had, antwoordde hij: "Alles in orde! Niks aan de hand." En trok vervolgens wild zijn rolstoel tot bij zich en terug recht en trachtte er terug in te geraken. Met een air van 'ik heb dit hier volkomen onder controle', maar visueel wel op een erg onbeholpen manier.

De tevredenheid en opluchting dat alles oké was met Gaston, gecombineerd met de show die hij nu opvoerde, activeerde onze lachspieren. Anneleen en ik begonnen onbedaarlijk te lachen.

Er kwamen enkele mensen uit de lift. Die wilden Gaston in eerste instantie helpen. Tot ze zijn eigenlijk totaal ongepaste, stoere houding, vaststelden. Toen keken ze naar een lachende Anneleen en mij, gniffelden, om vervolgens Gaston op zichzelf verder te laten stuntelen. Wat er voor zorgde dat wij nog harder lachten en andere passanten ook lachend het schouwspel aanzagen en daarna hun weg vervolgden. Een ontzettend komisch tafereel.

Anneleen en ik zaten werkelijk in een deuk van het lachen. Dit sloeg werkelijk alles. Er wordt aan rolstoelers aangeleerd hoe ze, zonder hulp, vlot terug in hun stoel kunnen komen na dergelijk voorval. Maar wat Gaston aan het doen was leek meer op een opname van een sketch voor een komische film of een passage uit een Tv-programma met verborgen camera.

Toen onze gabber eindelijk in zijn rolstoel was aanbeland, en wij even later van eten voorzien aan tafel zaten, en Gaston hadden uitgelegd hoe grappig de ganse vertoning was geweest, hebben we alle drie samen nog eens hartelijk gelachen om het voorval.

Ter wille van de bezorgde lezers: Gaston heeft aan dit gebeuren niks overgehouden dat hij niet reeds vooraf had. Die enkele blauwe plekken waren na een goeie week verdwenen.

Met Gaston heb ik trouwens ook nog andere avonturen beleefd. En het moet gezegd: hoewel nogal opdringerig en veelal niet door anderen begrepen, en soms ook niet door mij, was hij erg genereus en vol goede bedoelingen.

Ru(sh)di(e), 31 mei 2002 (revisie op 24 maart 2009)

Commentaren

goeie morgen Rudi je zou het niet mogen doen, met andermans zijn problemen lachen, maar 'k denk dat ik ook zou lachen als ik zo iemand bezig zag
afgaande aan je kleurrijke beschrijving van het voorval
fijne dinsdag hé
groetjes

Gepost door: Borriquito | 31-03-09

Of je nu wil of niet maar telkens je hier iets leest en er is miserie mee gemoeid vertel je 't op zo'n manier dat je wel moet lachen, willen of niet. Alhoewel ik me héél goed kan voorstellen dat Gaston al lang spijt had van z'n stoer gedoe.

Gepost door: Chris, Laika en Chesko | 31-03-09

Dag Rudi :-) Soms moet men toch lachen, hé.

Denk dat het een manier is om met een heleboel dingen om te gaan.

Zonnige dinsdag.
Liefs :-)

Gepost door: Rosita | 31-03-09

Goeie middag Rudi Het is wel duidelijk dat Gaston die dag de gangmaker was!
Je kan het zo mooi schrijven dat ik telkens moet lachen!
Ik lig hier zelf in een deuk omdat ik het zo voor me zie!
Er zijn blijkbaar toch veel mooie en onvergetelijke momenten geweest ook hé!
Fijne woensdag Rudi!

Gepost door: Veerle | 01-04-09

De commentaren zijn gesloten.