01-04-09

Schelmenstreken in het UZ – 1 april

 

Eén april 2001. Een zondag. En, wegens mijn verblijf in het hospitaal, had ik een ideaal publiek voorhanden om een geslaagde 1 aprilgrap bij uit te halen.

Naar wekelijkse gewoonte ging ik, in plaats van in mijn kamer in bed te worden gewassen, op deze dag des Heren, op de douchebrancard, richting badkamer. Een vast personeelslid en, bij hoge uitzondering realiseer ik mij ineens, want die werken normaal niet tijdens het weekend, een stagiaire, kweten zich van deze taak.

Terug in mijn kamer aanbeland, kwam daar nog een extra verpleegkundige bij, die net gedaan had met het verzorgen van zijn patiënten en bijgevolg de stielgenoot in mijn kamer, en de stagiaire, een handje kwam toesteken.

Nadat ik was aangekleed, verzocht ik de stagiaire die tube met gelaatscrème te nemen uit de doos met toiletartikelen die stond opgesteld op het wandtafeltje aan de andere kant van mijn kamer. Dat meisje deed gedwee wat ik haar vroeg. Ze kwam terug met iets, maar ik zei: "Neen, neen, die witte tube", en,  terwijl ze al weer op weg was naar dat tafeltje, en met een vette knipoog naar één van de verplegers: "Die met dat vierkant rond dopje op!"

Dat meisje zocht naar het gevraagde, maar het arme schaap vond dat uiteraard niet. Dus schoten die verplegers, die het blijkbaar ook niet doorhadden, haar ter hulp. En ik zei: "Allé, een witte tube met een vierkant rond afsluitdopje, daar kan je toch niet overheen kijken?!" Edoch, het ganse doosje werd leeggehaald en elke tube, tot zelfs de tandpasta toe, werd aan mij getoond. Maar het gezochte item werd vanzelfsprekend niet gevonden.

Dus maakte ik van mijn neus, zeggende dat het altijd hetzelfde was en dat mijn spullen na gebruik nooit op de juiste plaats werden teruggelegd. Hierop gingen zij die verpleger gaan halen die de dag voordien had ingestaan voor mijn ochtendtoilet. De arme man, door zijn collega op de hoogte gebracht van het probleem dat zich stelde, en duidelijk verveeld met de beschuldiging, want absoluut zeker van het feit dat hem niks te verwijten viel, kwam mijn kamer binnen, zette zijn bril op zijn neus en begon onmiddellijk in die doos te snuffelen. Op zoek naar die tube met dat vierkant rond dopje!

Ik had het niet meer. Dit was te gek om los te lopen. En net op het moment dat ik over (april)vissen wou beginnen, hadden ze ineens allemaal door dat ik er hen net zo eentje op de mouw had gespeld!

We hebben allen samen hartelijk gelachen, al had de grijns op mijn verzorgers hun gelaat eerder de kleur van gras. Want ja, ze waren er met zijn allen ingetuind. In een klassieker, waarvan ik het niet voor mogelijk had gehouden dat iemand daar ooit nog in zou lopen.

Fopperkesdag 2001 was, wat mij betrof, volledig geslaagd!

Ru(sh)di(e), 26 mei 2002 (revisie op 24 maart 2009)

Commentaren

Hahahhah ik zou me in jou plaats niet meer serieus kunnen houden én serieus gelachen hebben.

Gepost door: Chris en Laika | 01-04-09

Goeie middag Rudi Hoe jij je lachen kunt inhouden als je zo met de mensen hun voeten speelt, dat begrijp ik niet...maar ik denk dat je dan achteraf dubbel en dik geniet!
Een hele goeie en ik kan me voorstellen dat de hele "ploeg" groen lachte! ;-))
Lieve groetjes

Gepost door: Veerle | 01-04-09

De commentaren zijn gesloten.