03-04-09

Belevenissen in het UZ, het zesde deel

 

Herinner mij net iets van uit de tijd toen ik pas een goeie, ik denk anderhalve maand in het revalidatiecentrum, doorgaans kortweg RC genoemd, verbleef.

Als kamergenoot had ik sinds kort een jonge gast, die net zoals mij tetraplegisch (noot) is. En die al vanaf zijn eerste dag verblijf in het centrum, niet erg hield van het in de refter geserveerde voedsel, en dus regelmatig wat liet meebrengen van thuis of telefonisch bestelde pizza of frieten op zijn kamer liet afleveren.

Die avond lagen we elk in ons bed, een beetje te praten, toen hij voorstelde nog een pitta te bestellen. Ik had ook nog wel zin in iets, maar wel eerder in een pakje friet. Via het belletje aan ons bed riepen we de hulp in van een verpleegkundige om een patiënt te vinden die het telefoonnummer had van een pittazaak die aan huis leverde, en ook frieten in het gamma had. Die persoon werd gevonden, en had bovendien zelf ook wel zin in een snack. Ik trakteerde, want mijn kamergenoot had me reeds enkele keren laten meesmullen van door zijn mama meegebrachte spijzen.

Reeds een half uurtje later stond een meisje daar met onze hapjes. Aangezien ik dit zelf niet kon, liet ik haar het tegoed voor de geleverde mondkost uit mijn portemonnee nemen.

Toen die juffrouw onze kamer had verlaten wensten we elkaar smakelijk eten toe en begon ik aan die verpakking te prutsen. Dat liep niet van een leien dakje. Ik had immers over het hoofd gezien dat ik bijna geen handfunctie had. Lag ik daar, met mijn eten op mijn buik, kon ik verdorie nog niet eens het zilverpapier van rond mijn snack halen. En mijn maat had hetzelfde probleem. Honger, en nog véél méér goesting, maar niet bij machte die verpakking van zijn pitta te halen!

Uiteindelijk hebben we de hulp van de nachtverpleegkundige ingeroepen om de verpakkingen te openen en mijn frietjes in mijn mond te stoppen (want dat lukte me ook niet eigenhandig). Een lieve verpleegster overigens, alhoewel onze relatie enkele weken daarvoor slecht was gestart. En de reden daarvoor wordt hierna verklaard.

Nu gebruiken we een ander systeem voor mijn transfer vanuit de rolstoel naar het bed en omgekeerd, maar toen had men daar nog een tilift voor nodig. Normaliter liet ik mij steeds vrij vroeg op de avond in bed leggen, maar die avond had mijn kamergenoot veel bezoek en ik wou die mensen niet wegjagen en bleef dus wachten tot iedereen weg was, en dat was redelijk laat, na middernacht. Ik belde voor de verpleging, die echter maar niet kwam opdagen. Ik begon echt wel moe te worden en had bovendien pijn van het lange zitten. Toen daar eindelijk één van de vaste nachtzusters verscheen, maakte ik haar mijn ongenoegen kenbaar. "Ha, dan heb je jouw lesje wél geleerd." zei ze. "Wie laat wil opzitten, moet wachten om geholpen te worden tot de eerste nachtronde gedaan is."

Gewoonweg belachelijk. In plaats van bij aanvang simpelweg elkeen hun regels uit te leggen, en ons zodoende op zijn minst in onze eigenwaarde te laten, passen ze daar een systeem toe dat, mijns inziens, zelfs in een internaat voor kleuters verkeerd zou zijn. Enfin, naderhand konden we dus eigenlijk best goed opschieten met elkaar.

Om terug te komen op mijn kamergenoot. Vrij spoedig kwam aan de oppervlakte dat hij een verwent nest bleek te zijn. Een typisch product van een vrije 'opvoeding' (?): onbeschoft, respectloos en super egocentrisch. Hij heeft trouwens minder dan een jaar later een stoot uitgehaald, waarvan ik hiernavolgend verslag uitbreng.

Zekere namiddag had hij, als egotherapeutische bezigheid, met behulp van een stagiair, een cake gebakken. Hij had geopteerd voor een 'spacecake' en die stagiair had niet durven weigeren. Voor ouden van dagen en andere onwetenden: dat is een gebak waarin marihuana is verwerkt; een drugskoek dus als het ware.

Dat baksel kwam uit de oven en jawel hoor, de cake was gelukt! Die jongen ging zijn maten halen en begon vlijtig te delen met zijn vrienden. Eén ervan was een Italiaan, een dertiger, die zich steeds voordeed als een man van de wereld. Hij vroeg zich een groot stuk, want de spietjes die de anderen tot zich namen vond hij maar te min.

Toen hij, na het snel verorberen van het eerste, om nog een tweede stuk verzocht, vroeg de bakker van dienst hem voor de zekerheid of hij toch wel wist wat hij aan het opknabbelen was. Die macho deed alsof hij zich door die vraag beledigd voelde en verzekerde allen aan tafel dat hij uiteraard wist wat zij tot zich aan het nemen waren.

Die kerel moet even later onwel zijn geworden, waarna men hem naar de dokter op de dienst spoedgevallen heeft gebracht. Als ik mij goed herinner heeft men hem twee dagen ter observatie op intensieve zorgen gehouden. Bleek naderhand dat die vent nog nooit drugs tot zich had genomen en ook geen notie had van wat een spacecake was.

Die Italiaan heeft er uiteindelijk niks aan overgehouden, maar deze historie kon uiteraard niet zonder gevolg blijven. Resultaat: de kok van dienst kon zijn boeltje (laten) pakken. Het diensthoofd van het centrum kon er, in tegenstelling tot ons, niet mee lachen.

Euh, moet er nog cake zijn?

Ru(sh)di(e), 28 juni 2002 (revisie op 31 maart 2009)

Noot: tetraplegie: beschadiging van het ruggenmerg ter hoogte van de nek, met ondermeer, al dan niet volledige, verlamming in alle vier de ledematen en de romp tot gevolg.

Commentaren

Goeie morgen Rudi Hahaha, nee voor mij geen cake!
Amai mocht er op revalidatie bezoek zijn tot na 24u?
Zijn er daar dan geen regels wat bezoek betreft?

Ja eten bestellen, honger hebben en er dan niet bijkunnen...dat moet pas een afknapper zijn maar gelukkig waren er ook nog goede zielen die die honger op hun manier stilden en een handje toestaken!

Fijne vrijdag gewenst!
Lieve groetjes

Gepost door: Veerle | 03-04-09

Hmmm 'k zou toch héél vriendelijk bedanken voor die cake, ik snap al niet goed dat ze daar zoiets toe laten.
Dat moet idd serieus lastig geweest zijn als je zo veel zin hebt in iets lekkers en er zelf niet eens aan kunt :-( Bedankt voor je steun gisteren !

Gepost door: Chris, Laika en Chesko | 03-04-09

dag rudi je moet het maar tegenkomen he,gelukkig is het allemaal nog meegevallen,wens u een heel leuk weekend,vele groetjes

Gepost door: Regenboogje | 03-04-09

De commentaren zijn gesloten.