05-04-09

Weerloos slachtoffer - Eerste van gelukkig slechts twee delen

 

Nagenoeg elke zondagnamiddag kwam mijn echtgenote met de kinderen bij me op bezoek . Op één van die dagen maakte zij, terwijl ik met onze bengels bezig was, van deze haar aangereikte vrijheid gebruik om haar nagels van een nieuw kleurtje te voorzien.

Toen mijn gezin terug huiswaarts was gekeerd, merkte ik dat mijn wederhelft haar flesje donkerrode nagellak had laten staan. Geen probleem, ze had dat dus niet onmiddellijk terug nodig en kon het bij haar volgende wekelijkse bezoek terug meenemen.

Enkele dagen later werd de avonddienst verzorgd door twee jongedames. Gediplomeerde verpleegkundigen uiteraard. Nadat ze me voor de nacht hadden geprepareerd, bleven ze nog even in mijn kamer rondhangen, allicht omdat ik nog om een drankje had verzocht of zo. Eén van de verpleegsters zag plots die flacon nagellak, nam het op en begon er wat mee te spelen, terwijl ik haar uitlegde dat het iets was dat mijn vrouw per vergissing had laten staan.

Dat één meisje vroeg of ze mijn linkerduimnagel mocht verven. Meestal bereid een spelletje mee te spelen, liet ik het gedwee toe. Ook de nagel van mijn rechterduim moest er aan geloven. Dan wou die andere deerne ook wel eens het penseeltje ter hand nemen. Dat kwastje van die nagellak welteverstaan. Ze stelde voor om ook de nagels van mijn dikke tenen van een kleurtje te voorzien. Eén ervan was immers blauw. Allicht had iemand, op het einde van mijn valide bestaan, daar op getrapt. En na dat verven met die nagellak, zouden mijn grote teennagels weer allebei hetzelfde kleurtje hebben. Ik protesteerde slechts even. Want tegen twee vrouwen had ik immers totaal geen verweer. Even later bleek dat het vrouwelijke duo allemaal mijn teennagels had geverfd! Op het voorstel van hen om dan ook maar de rest van mijn vingernagels rood te kleuren, om het werkje af te maken, ging ik dan ook maar in.

Daar lag ik dan: een volwassen vent met roodgeverfde nagels. Ik voelde me net een travestiet en dat beviel me niet echt. De twee lachende verzorgenden (!) verzekerden mij echter dat ik de volgende morgen voor het ochtendtoilet dezelfde verpleger zou hebben als die dag. Een man die, zo wist ik ook, hartelijk zou lachen als hij me zo in mijn bed zou aantreffen. Dat stelde me gerust. Ik kon me reeds zijn verbaasde blik en zijn vervolgens lachende reactie voorstellen. Dat zou gieren worden!

De volgende ochtend werd er op de deur geklopt en meteen daarop kwam er een verpleger, het verzorgingstafeltje voor zich uit rollend, mijn kamer binnengestapt. Niet die van de dag ervoor, maar een andere man. Eén van wie ik wist dat hij NIET van zulke grappen hield. Die dekselse meiden hadden me goed liggen!

Die brave man wenste me een goede ochtend, knipte het licht aan en duwde het roltafeltje tot naast mijn bed. Toen ging hij met het wasbekken naar de lavabo, vroeg of het water warm, dan wel koud moet zijn, of toch liefs lauw. Waarop ik antwoordde: "Goed warm, maar liefst niet te nat." Hij glimlachte even en stond een paar tellen later terug naast mijn bed.

Die, toch ook wel goede ziel, sloeg het bovenste gedeelte van mijn lakens weg, zodat mijn bovenlichaam, armen en handen zichtbaar werden en deed terstond een stap achteruit, sloeg met de palm van zijn rechterhand tegen zijn voorhoofd en riep uit "Potverdikke, wat is dat hier?", en vervolgens: "Daar begin ik niet aan, hoor!"

Ik legde hem uit hoe dat gekomen was. Hij zei dat hij zo meteen iemand zou halen om dat te reinigen, en dat hij inmiddels mijn onderste lichaamsgedeelte reeds zou wassen. Terwijl hij dat zei verwijderde hij het bovenlaken van mijn benen, zodat ook mijn voeten met roodgelakte teennagels zichtbaar werden. "Oh neen! Die ook al!" schreeuwde de man uit, en verliet mijn kamer, ondertussen meewarig zijn hoofd schuddend.

Uiteindelijk kwam de secretaresse van de afdeling, die ook verpleegkundige is, de verf met in Acceton gedrenkte wattendoekjes van mijn nagels verwijderen. Deze dame vond de situatie wel enigszins grappig. Op enkele minuten tijd was de klus geklaard en waren mijn nagels terug rein. Alhoewel... twee weken later waren er nog sporen van de rode lak te zien.  En zag ik me genoodzaakt om telkens weer de ganse historie te vertellen aan iedereen wiens oog er op viel: verzorgenden, paramedici, ...

Ru(sh)di(e), 5 juni 2002 (revisie op 4 april 2009)

Commentaren

Hahahha ik kan me voorstellen dat het voor genante situaties zorgde en echt begrijpen doe ik die verpleger niet maar ik lig hier tochwel serieus te lachen als ik dat zo lees :-)

Gepost door: Chris, Laika en Chesko | 05-04-09

De commentaren zijn gesloten.