06-04-09

De avonturen van Rudi & Co, alweer een nieuwe aflevering

 

Het weekend is alweer voorbij. En het was voorwaar niet eens zo saai als gewoonlijk het geval is. Op zaterdag was ik reeds van in de voormiddag op stap met de jongens teneinde optimaal van het, in het laatste weerbericht aangekondigde, zonnige weer te genieten. Wat deerlijk tegenviel, want reeds vanaf kort na de middag werd de zon enorm gehinderd door een wolkendek, wat de temperatuur ook niet echt toeliet hoge toppen te scheren. Maar het was toch te doen, en voldoende warm om urenlang buiten te zitten. Maar niet zo aangenaam als ik had gehoopt. 's Avonds werd koers gezet naar het Cultureel Centrum van mijn woonplaats, voor een optreden van Paul Michiels. Mijn echtgenote had immers kaarten voor dit optreden. Ik had haar die de vrijdag voordien, met Valentijn, cadeau gedaan.

Het was een puik optreden, met nieuw werk van Paul Michiels en covers van zijn muzikale helden. Er werd een sfeer en een ambiance opgebouwd en het ganse concert was tot in de puntjes verzorgd en afgewerkt. Inclusief het duidelijk reeds vooraf geplande bis- aanhangsel. Alhoewel ik niks anders had verwacht van een man met zoveel talent en zulk een ervaring op diverse podia, en die met zijn muziek, indertijd met zijn kompaan Jan Leyers, als Soulsister zelfs doordrong tot hoog in de Amerikaanse hitlijsten.

Bij de telefonische reservatie had ik melding gemaakt van mijn rolstoelafhankelijkheid. De dame aan de andere kant van de lijn verzekerde me dat ik een aangepaste zitruimte zou toegewezen krijgen. Dus toen ik de kaarten afhaalde en, na betaling van de verschuldigde som, tickets met de nummers H10 en H12 kreeg toegeschoven, dacht ik dat de H stond voor 'handicap'. Ik had dus enigszins verwacht in een rij met al dan niet rolstoelende kreupelen, verlamden en andere gehandicapten terecht te komen en begon die avond bij betreding van de zaal dan ook onmiddellijk naar zo een rij met zielenpoten te speuren. Inmiddels had mijn vrouw echter al lang de ons toegewezen plaatsen gevonden. Het was gewoon rij H, de stoelenlijn achter deze met de letter G, en voor deze met de letter I. Die H was dus gewoon toeval. Onze plaatsen waren echter reeds ingenomen door een koppeltje dat, zo bleek toen ze hun tickets naar boven haalden, verondersteld werd de plaatsen 10 en 12 op rij O te bezetten. Mijn eega stuurde hen dan ook vriendelijk, doch kordaat daarheen. Zelf bleef ik met mijn vehikel in het gangpad staan en ik stond daar best goed, met zelfs een mooi zicht op het podium, zonder het gezichtsveld van de toeschouwers achter mij te belemmeren. Nog een gelukkig toeval was het feit dat de bevallige achtergrondzangeressen aan onze zijde van de bühne stonden! En ik stond schuin tegenover mijn wederhelft, zodat ik ook haar continue zag en we bij intieme liedjes elkaars hand konden vasthouden.

Dit geslaagde avondlijke uitje volgde dus nadat ik de dag met mijn kroost in de buitenlucht had doorgebracht. Reeds van in de late voormiddag was ik met de kinderen naar een buurtpleintje gestapt. Dat bestaat uit een grasvlakte waarop twee goals staan neergepoot, een zitbank en een speeltuig met twee schommelzitjes. We hadden ballen meegebracht, en ook onze lunch, zodat we konden picknicken. Mijn kindjes doen dat immers ontzettend graag. En ik ook!

Omstreeks het middaguur waren mijn jongens aan het schommelen toen twee volwassen mannen met een zuiders uiterlijk en drie vrij kleine kinderen, over het grasplein, in onze richting kwamen aangestapt. Eén van de mannen keek me aan en vroeg: "Maroccain?" Ik schudde ontkennend het hoofd. "Belge?" Nu knikte ik bevestigend. Het volgende dat ik zag was dat die kerel mijn jongens van de zitjes haalde om zijn kinderen te laten schommelen. Hola! Dit kon ik niet zomaar laten gebeuren! Hoog tijd om die vent het haar op mijn tanden te laten zien!

Ik zei hem: "Excuseer, mijnheer, maar zo gaat de vlieger hier niet op. Als je jouw kinderen wilt laten schommelen, moeten jullie je beurt afwachten, zoals ieder fatsoenlijk mens doet." Inmiddels zaten die kinderen wel reeds te schommelen. En de mijne stonden er beteuterd naast, want meestal lieten zij spontaan andere kinderen aan de beurt, en ze waren absoluut niet gewoon door volwassenen van een speeltuig te worden gerukt.

Die kerel begon in het Frans tegen me te praten, maar ik snoerde hem de mond door hem te zeggen dat hij zich in Vlaanderen bevond en derhalve in het Nederlands tegen me moest praten en als hij dat niet kon, dan moest hij dat maar eens dringend leren!

Die andere volwassene kwam er bij en zei, ook in het Frans, dat ze in Brussel woonden en slechts hier op bezoek waren. Potverdorie! Nog erger! Die woonden zelfs niet eens in de buurt en dachten zich toch zomaar het recht toe te kunnen eigenen andere (buurt)kinderen weg te jagen, op het moment dat de heren hun kroost wilden laten spelen.

De neiging onderdrukkend hen in het Frans de reden van mijn onbehagen duidelijk te maken, zei ik in het Nederlands hun houding absoluut niet te tolereren en te verlangen dat ze hun kinderen van de schommels zouden halen en alsnog hun beurt af te wachten. Ze dropen af. Ik vond het spijtig voor die kindjes, maar zag mijn optreden als de enige juiste manier van handelen. De daaropvolgende uren hebben mijn jongens nog gevoetbald en gespeeld met wat allochtone buurtkinderen, terwijl ik hen van op enige afstand in het oog hield.

Een dag later ging ik 's ochtends met mijn ene zoon naar het voetbalpleintje achter de kerk, voor een vriendenmatch, terwijl mijn andere zoon als doelman bij de nationale ploeg van de eerstejaars duiveltjes van Sporting Lokeren, met de spelersbus naar Bergen was. Toen ik hem na de middag met zijn broer ging ophalen aan het stadion, bleek er naast de feestzaal van het stadioncomplex een speeldorp te staan opgesteld met allerlei springkastelen en een grote trampoline.

De aantrekkingskracht daarheen was voor mijn kinderen enorm, en aangezien wij niet dringend thuis werden verwacht, trokken we erheen. Aan de verkleedde dame aan de ingang vroeg ik wat er aan de gang was en of dit speeldorp voor iedereen toegankelijk was. Er bleek een playback wedstrijd bezig te zijn in de feestzaal en zij waren ingehuurd om de kinderen van de (would be?) artiesten en hun toeschouwers bezig te houden. En dat waren er nogal wat.

Mits betaling van slechts twee Euro per kind konden ook mijn kinderen de ganse namiddag onbeperkt spelen. Dus even later was ik op zoek naar een plekje in de zon, met zicht op mijn rakkers, die inmiddels al lang hun schoenen hadden uitgedaan en met volle overgave aan het springen waren. Centraal op het door springkastelen in alle vormen, kleuren en maten omzoomd terreintje stond ook nog een soort van boksring waarin de kinderen, het hoofd beschermd door een helm en de handen in overmaatse bokshandschoenen gestoken, elkaar konden bekampen.

Zo. Ik had mijn kinderen naar een amusementsoord gebracht en zou nu geduldig wachten tot ze waren uitgespeeld. Correctie: tot wanneer ik besliste dat het tijd was om huiswaarts te keren, want die rekels weten nooit van ophouden! Mijn eigen amusement bestond uit het aanschouwen van de spelende kinderen. En het af en toe lonken naar de jongedames die verkleed de jonge meute entertainden: een fee (of beeldde ze een prinses uit?), een heks die voor de prijs van 1 Euro kindergezichtjes schminkte en een clown, die aan elk kind dat een toegangsbewijs kon voorleggen, een drankje of snoepje cadeau gaf.

Plots kwam één van hen naar me toe: de clown. Ik dacht nog: tja, dat meisje verveelt zich misschien en komt een praatje met me maken. Vrijwel onmiddellijk daarna bracht ik mezelf tot de realiteit: maak je toch geen illusies, die heeft waarschijnlijk enkel medelijden met dat zielig ventje in zijn rolstoel. Met een Zeeuws accent raadde ze me aan ter hoogte van het tentje aan de toegang te gaan zitten omdat de zonnestralen daar het felst waren. En verder zei ze dat ik zeker niet te beschaamd moest zijn om hulp te vragen, mocht ik die nodig hebben. Helaas, dus... of neen, toch niet? Toen ik even later haar raad opvolgde en postvatte naast het tentje, kwam ze op me toe en offreerde me een tasje koffie uit haar thermos. Ik antwoordde dat ik heel graag op haar aanbod in zou willen gaan, maar enige hulp nodig had bij het drinken. Die wou ze me evenwel graag aanbieden. Dus stond daar luttele minuten later die clown naast me met een tas warme koffie. Terwijl we wachtten tot het drankje voldoende zou zijn afgekoeld om drinkbaar te zijn, begon ik met haar een gesprek over ondermeer springkastelen en kinderen.

Toen ik daar zo zat te zitten is er trouwens nog iets grappigs voorgevallen. Die clown was alweer we en ik zat, een beetje voorover gebogen, in gedachten verzonken, toen ik een kinderstem hoorde roepen: "Mijnheer! Mijnheer!" Ik keek op en zag een klein ventje, zittend op de voorkant van een springkasteel, mijn kant uitkijkend, naar ik dacht de aandacht vragend van één van de mannen van het speeldorp, die daar rondliepen, en duidelijk te herkennen waren aan hun rode, met zwarte tekst bedrukte T-shirt. Ik liet mijn hoofd opnieuw zakken. Onmiddellijk weerklonk alweer dat stemmetje: "Mijnheer! Mijnheer!" Tiens, was die jongen zijn geroep dan toch voor mij bestemd? Ik richtte mijn hoofd weer op en glimlachte even naar dat glunderende mannetje, waarop hij opgewekt naar me begon te wuiven. Dat jongentje dacht voorzeker dat ik bij de attracties hoorde! Naderhand heeft die vlegel trouwens, op momenten dat ik de andere kant uitkeek, tot twee maal toe getracht mijn rolstoel te verplaatsen middels de bedieningspook. Gelukkig telkens met een te bruuske beweging, waardoor mijn wagentje, door een ingebouwde veiligheid, helemaal niet reageerde, en de snaak dus telkenmale in zijn opzet faalde.

Ru(sh)di(e), 24 februari 2003 (revisie op 4 april 2009) 

Commentaren

Ik denk dat ik op zo'n moment toch ok serieus zou gereageerd hebben als m'n mijn kind zo maar van een schommel af neemt. Zoiets doe je gewoonweg niet welke kleur of taal je ook hebt. Maar langs de andere kant moest ik lachen met de kleine die toch je rolstoel eens wou uitproberen. Waarschijnlijk lachte jij iets minder op dat moment maar 'k zie 't al zo voor me : de voorpret die dat kereltje had :-)

Gepost door: Chris, Laika en Chesko | 06-04-09

De commentaren zijn gesloten.