10-04-09

Rudi’s overdenkingen - Obstakels

    

Bijna dagelijks krijg ik er mee te maken: hinderlijke obstakels op de openbare weg, die mijn vrije doorgang belemmeren. En het zijn er nogal wat: reclamepanelen, bloembakken, gestalde fietsen, vlaggenmasten, palen van verkeersborden en zo meer. Maar ook dikwijls (fout) geparkeerde auto's, fietsen of motoren.

En wekelijks ook het huisvuil. Nochtans worden die bakken en zakken meestal netjes tegen de huisgevels opgesteld. Diverse factoren, zoals bijvoorbeeld de wind, veroorzaken echter dikwijls dat die zakken omvallen en zodoende de weg blokkeren. Dit is slechts een klein probleem, als het om de blauwe PMD zak gaat. Die duw ik dan gewoon met de voetsteunen van mijn rolstoel, zachtjes naar de kant. Hier en daar ligt er echter ook al eens een vuilnisbak op de stoep, al dan niet moedwillig door een belhamel tot die positie gebracht.

Reclamepanelen kunnen ook knap vervelend zijn. Zo ook mobiele verkeersborden voor bijvoorbeeld tijdelijke wegwerkzaamheden. Losliggende stenen en allerlei vuilnis zijn hindernissen die vooral een wezenlijk gevaar betekenen voor lekke banden, breuk of andere beschadigingen aan mijn rolstoel. En dan zijn er ook nog de hondendrollen. Geen echte hindernissen, maar wel enorm hinderlijk. Vooral als ik er geen erg in heb en naderhand met die besmeurde banden mijn living binnenrij.

En in de zomer heb je uiteraard nog het fenomeen van de terrasjes. De tafels en stoelen die daar, al dan niet in gebruik, bij horen, durven nogal eens de volledige breedte van het trottoir innemen. Niet enkel ik, en andere rolstoelers worden hierdoor gehinderd, maar bijvoorbeeld ook mensen met kinderwagens. Die moeten dan maar naar de rijweg uitwijken.

Vorig jaar was ik met de kinderen aan het rijden in het centrum van mijn woonplaats. Eentje zat op mijn schoot, de andere stond op de rand van mijn rolstoel, aan mijn linkerzijde. Aan een populair café stonden voor ons enkele tafels en stoelen in de weg. Naar links kon ik niet uitwijken, want daar stonden auto's geparkeerd. Enkele mensen stonden recht, verzetten hun stoelen en schoven de tafeltjes naar rechts om ons doorgang te verlenen. Eén, nogal corpulente heer, maakte echter geen aanstalten om op te staan. Dus trachtte ik voorzichtig te passeren. Ik raakte nipt het tafeltje, waardoor die persoon een flinke geut koffie op zijn schoot kreeg... en zich terstond bij me excuseerde. Vermoedelijk omdat hij inzag dat het gebeurde eigenlijk zijn eigen fout was.

Dat verontschuldigen gebeurt trouwens ook dikwijls als men tegen mijn rolstoel aanloopt. Meestal tegen mijn voetsteunen. Uit noodzaak genot purend uit onnozelheden, vind ik dat trouwens eigenlijk best grappig, want ik word door hun onoplettendheid dan wel een beetje door elkaar geschud bij zulk een botsing, maar zij zijn degenen die veelal 's avonds een blauwe plek op hun hiel of scheenbeen zullen aantreffen. En dan verwensen ze me hoogst waarschijnlijk!

Terug naar de stoep. Sommige terrasjesmensen zijn echt volhardend. Als mijn kinderen naast me stappen weiger ik, uit veiligheidsoverwegingen, ter wille van het gemak van een ander op straat te gaan rijden, en blijf dus net zo lang wachten tot men opstaat en de stoelen aan de kant schuift. En dat kan soms behoorlijk lang duren, en gebeurt dan meestal nog pas na aandringen van anderen.

Vele mensen zijn zich allicht niet bewust van de hinder die ze kunnen veroorzaken. Anderen zijn dat wel, maar die malen er niet om. Zo hield tegenover een videotheek een auto halt op het fiets- en voetpad toen ik er net aankwam. Een dame (?) stapte uit. Inmiddels was ik op straat gaan rijden om haar voertuig te ontwijken. Ik dwong mezelf haar te zeggen: "Ook niet netjes van u, hier te parkeren, mevrouw!" Ze keek me even minachtend aan, trok haar neus op, stak de straat over en stapte de videotheek binnen.

Anderzijds gebeurt het ook wel dat mensen uit bijvoorbeeld een winkel komen gelopen als ze mij zien passeren omdat ze denken dat hun wagen, die ze even verder in alle haast half op het trottoir hebben geparkeerd, mij zou kunnen hinderen. Of personen die uit zichzelf fietsen verzetten die me de weg versperren. Of werklui die spontaan hun spullen aan de kant schuiven als ze me zien aankomen en merken dat ik wil passeren waar zij aan het arbeiden zijn.

De stoep. Naast mogelijke obstakels, heb je bovendien nog het feit dat die trottoirs niet vlak worden aangelegd, maar afhellen naar één zijde, meestal de straatkant. Dat wordt zo gedaan ten behoeve van een goede afwatering naar de rioolputjes, maar maakt het rijden voor een rolstoeler hoogst onaangenaam. Je zit immers continue schuin, wat bij mij en lotgenoten pijn in de nek veroorzaakt. Tevens laat het je stoel steeds neigen van de boordstenen te rijden, zodat je continue moet bijsturen. Met mijn elektrische machine valt dat nog mee, maar voor mensen met een manuele rolstoel is dat knap lastig. En dan zwijg ik nog over de niveauverschillen in de trottoirs ter hoogte van garagepoorten.

Om voormelde obstakels en moeilijkheden te vermijden rijd ik bij verplaatsingen over de openbare weg dan ook meestal op het fietspad, en anders op de rijbaan, maar dan veelal tegen het verkeer in, zodat ik alle voertuigen zie afkomen en hun bestuurders mij!

In het centrum van Gent ben ik op een avond toch eens de stoep opgereden om mij naar een afspraak te begeven. Tientallen meters ging dat vrij goed, laverend langsheen de vuilnisbakken en de pakken papier en karton, want waarschijnlijk was er ook daarvoor de volgende dag een ophalen gepland. Tot plots: niks meer! Die stoep liep gewoon dood op een blinde muur! En daar je in zo een geval logischerwijs zou verwachten dat men op zo een plaats dan een hellend vlak maakt om van het trottoir te rijden, was dat hier niet zo. Aangezien het hoogteverschil tussen de stoep en de straat, een vijftiental centimeter, te groot was om daar met mijn toenmalige rolstoel veilig van af te rijden, en de stoepbreedte te beperkt om mijn vehikel te draaien, diende ik een tiental meter achteruit te rijden, vooraleer ter hoogte van een toegang tot een privégarage, veilig op straat te geraken. Ik kan jullie verzekeren dat dit, zo zonder achteruitkijkspiegel, geen sinecure was voor mij, gezien ik fysisch niet meer in staat ben mijn hoofd te draaien om achterom te kijken.

Een maand of drie geleden heb ik mijn zorgzaam bijeengesprokkelde spaarcenten uitgegeven om een busje te huren, waardoor ik eindelijk nog eens in staat was met mijn ganse gezin een daguitstap te maken... buiten mijn woonplaats. Door mijn echtgenote en een assistent liet ik me op de passagierszetel van het voertuig hijsen, waarna mijn rolstoel via twee houten balken uit mijn stal, langs achteraan de bus werd ingereden. Mijn kinderen waren in hun nopjes: een uitje met papa en eindelijk nog eens dicht tegen hun vader aanzitten zonder hinderlijke delen van zijn rolkar, en met een wijds zicht over de weg.

We zijn die dag na wat omzwervingen uiteindelijk in Hasselt aanbeland. In mijn ogen een paradijs voor rolstoelers. De voetpaden zijn meestal breed, de overgang tussen voetpad en rijweg op bijvoorbeeld oversteekplaatsen, is nauwelijks voelbaar. Bovendien heerst in die stad ook een positieve ingesteldheid ten overstaan van rolstoelers. Er zijn ontzettend veel winkels, drankgelegenheden en eethuizen toegankelijk (gemaakt) voor minder mobielen.

Hier waar ik woon valt het in de meeste straten ook nog redelijk mee. Maar het zou in ieder geval nog stukken beter kunnen, mocht de lokale overheid, vooraleer beslissingen te nemen, ten rade gaan bij (echte) deskundigen: ons, de gebruikers dus. Maar ik denk niet dat zulks ooit zal gebeuren

Ru(sh)di(e), 4 februari 2003 (revisie op 5 april 2009)

Commentaren

Jammer genoeg houden ze idd véél te weinig rekening met mensen die niet meer zo goed te been zijn. Als ze zo maar helpen "chapeau" maar ik heb het jammer genoeg ook heel vaak anders ervaren. Op zo een moment vraag je e toch héél vaak af waarom m'n net bij die doelgroep geen enquete gaat houden met wat m'n zou kunnen verbeteren. Maar of de heren politiekers echt zo slim worden is nog maar een vraag ...

Gepost door: Chris, Laika en Chesko | 10-04-09

()()() hoi Rudi,
dankje voor je compliment. Het is ook leuk om dames te gebruiken, en meestal hoe mooier de dame hoe mooier het resultaat.
Is het misschien iets voor jou om ook te maken?? Er zijn veel lesjes te vinden :)

De rolstoelen die per ongeluk tegen je benen rijden is niet erg, maar wel de fietsers die over de stoep rijden, dat vind ik veel erger..Ik hoop dat er veel mensen jouw blogje lezen , misschien dat ze er dan aan gaan denken dat er velen zijn die last hebben van hun stommiteiten.
Ik wens je heel veel rijplezier toe, en desnoods op de weg. Die ligt meestal heel wat beter :)

Gepost door: Meja | 10-04-09

Hallo Rudi Ja inderdaad zou de overheid daar eens rekening mee moeten houden , toen ik nog studeerde zijn we eens als rolstoelgebruiker Antwerpen bezocht ,gewoon niet te doen , we hebben toen zelfs achteraf op het gemeentenhuis ons beklag gaan doen , het zou dan op veel plaatsen zoals in Hasselt moeten zijn als ik dat zo lees ...wel tof dat je nu een busje hebt je zal vast nog veel uitstapjes doen denk ik :-)
Ik wens je samen met je gezin hele fijne Paasdagen
Groetjes Ninne

Gepost door: Ninne | 10-04-09

De commentaren zijn gesloten.