19-04-09

Herinneringen uit mijn verleden - Middelbare schooltijd

 

Tijdens het turnuurtje op school moesten we op zekere dag een veldloop doen, voor punten. Hoe beter onze tijd, hoe hoger ons cijfer zou zijn. De turnleraar deelde ons op in twee groepen. Een eerste groep met de goede en middelmatige lopers, waartoe ik behoorde, en een tweede groep met de mindere atleten.

Het, reeds van eerdere lopen gekende parcours, werd nog eens uitgelegd en onze groep werd opgedragen om te vertrekken. Terwijl de leraar een stopwatch in werking stelde. We liepen een goed tempo. Eén van de jongens zei plots: "Laat ons een kortere weg nemen, dan moeten we minder lopen, zijn we sneller terug en krijgen we bovendien meer punten!" Hij versnelde zijn tempo en ging vooraan lopen. "Langs hier!" riep hij, onderwijl ook met zijn arm de te volgen richting aanwijzend. Hij sloeg een pad in, rechts van de bosweg die we eigenlijk dienden te volgen. We zagen het allemaal wel zitten om de route in te korten en dus volgden we hem.

We konden niet zo snel rennen want dat smalle wegeltje lag bezaaid met takken en andere natuurlijke obstakels. Op de koop toe kwamen we op een gegeven moment aan een beek. Er was geen brugje, maar we moesten er wel over, want aan de andere kant van deze waterweg lag het pad dat we dienden te volgen om weer bij onze turnleraar te geraken. En om terug te keren naar het oorspronkelijke parcours was er geen tijd, want dan kwamen we ongetwijfeld veel te laat aan en zouden we bijgevolg allemaal gebuisd zijn.

Eén jongen, laat ik hem Benny noemen, zei: "Allé jongens, da's toch geen probleem. We nemen een aanloop en springen daar zo over." Dus gingen we, met Benny voorop, allen enkele passen achteruit, namen een aanloop en sprongen... over de beek. Behalve Benny dan, die als eerste sprong en te vroeg afzette, zodat hij, net voor de oever aan de overzijde, met zijn voeten en onderbenen in het water belandde. Met een man of twee trokken we hem aan de kant. Zijn sportschoenen en kousen zaten onder de modder. We liepen vervolgens snel verder, in de hoop toch nog een respectabele tijd neer te kunnen zetten en bijgevolg ook een mooi cijfer te krijgen op ons rapport.

Hard lopend bereikten we het eindpunt, waar onze leraar gymnastiek ons stond op te wachten met één chronometer in de hand en een andere met een touwtje bevestigd rond zijn nek. "Niet denderend hé, jongens?!" zei hij tegen ons nadat alle tijden genoteerd waren en vooraleer te beginnen met deze van de tweede groep jongens op te schrijven, waarvan de snelste loper ook al arriveerde.

Toen iedereen was aangekomen en alle tijden stonden genoteerd, zei onze turnleerkracht het zeer eigenaardig te vinden dat zelfs de traagste loper van de tweede groep een snellere tijd had neergezet dan eenieder van ons, uit de eerste groep. Zeer raar, te meer daar hij ons niet had zien passeren op de controleplaats, ergens halverwege het parcours, waar hij met zijn auto was heengereden om tussentijden te noteren. Wat toch niks anders kon betekenen dan dat we zo hard hadden gelopen dat we die plek reeds waren gepasseerd vooraleer hij er arriveerde? Waren we dan in het tweede stuk volledig stilgevallen, vroeg hij zich luidop af, met een knipoog in onze richting? Nu konden we uiteraard niets anders meer doen dan het bekennen van onze poging tot bedrog. De met modder besmeurde Benny was degene die dat deed in ons aller naam. We waren eigenlijk allemaal een beetje bang dat we nu op ons maandrapport voor turnen een nul zouden krijgen. De leerkracht lichamelijke opvoeding vond onze mislukte oplichterij echter best grappig en liet ons een week later herkansen. 

Eigenlijk ben ik steeds een brave scholier geweest. Voor zover ik me kan herinneren heb ik niet zo dikwijls schelmenstreken uitgehaald. Eén keer was ik, en dan nog uiterst toevallig, betrokken bij iets 'stouts'. Tijdens de namiddagpauze stonden er enkele kinderen in een kring te konkelfoezen. Nieuwsgierig kwam ik nader en keek over hun schouders om te zien wat ze aan het doen waren. Eén van die jongens had iets in zijn handen dat qua vorm en grootte veel weg had van een bierworst.

De eigenaar van dat ding verduidelijkte dat het om een stinkbom ging en vroeg aan de gasten rondom hem of er iemand een doosje lucifers bij zich had om het projectiel mee aan te kunnen strijken. Er waren wel een aantal jongens die een aansteker bij zich hadden, omdat ze al eens een sigaretje rookten, maar geen van hen was in het bezit van een doosje stekskes.

Het toeval wou dat ik wel een pakje vlamhoutjes in mijn boekentas had zitten. Zo een dun pakje, met reclame op de flap, die bedrijven verspreiden als promotieartikel. Ik haalde dat kaartje er dus uit, die jongen streek zijn bom er tegen aan en gooide het ding vervolgens onder het afdak. Inmiddels had het belsignaal weerklonken. Ik stopte het luciferdoosje snel terug in mijn zwartlederen boekentas en spoedde mij net zoals alle andere leerlingen in de richting van mijn rij.

Een luide knal weerklonk. Even was het muisstil. Enkele kinderen keken mijn richting uit, maar ik had het gevoel te worden aankeken door alle 800 leerlingen van de school, alsook door hun leraren. Toen was er alweer geroezemoes en werden er heel veel neuzen dichtgeknepen, want de stank die de ontplofte bom verspreidde was enorm.

De onderdirecteur, geflankeerd door twee studiemeesters, kwam poolshoogte nemen. Een gast uit mijn klas zei: "Ja, nu hang je!" Ik dacht aan die lucifers in mijn tas, die als bewijs tegen mij konden aangewend worden. De rest van de dag heb ik niet op mijn gemak gezeten, want wat indien ze de bommengooier zouden vinden en deze mij zou aanwijzen als medeplichtige? Uiteindelijk bleek die vrees ongegrond te zijn.

Wat me ook eens bijna ernstig in de problemen heeft gebracht op school, is het klokhuis van een appel. Ik had de gewoonte dat restant van mijn dagelijks stuk fruit, tussen de struiken van het, naast de koer van onze school gelegen, stadspark te gooien. Die dag stond ik nogal ver van de omheining af toen ik het eetbare deel van mijn appel achter de kiezen had. En af wou van hetgeen overbleef. Ik verwijderde me twee stappen van het groepje kinderen waar ik bij stond en gooide met een flinke zwaai van mijn arm het klokhuis richting park.

Ai! Dat stuk fruitafval kwam pardoes terecht in de nek, net onder het oor, van een studiemeester, die daar met een collega rondstapte om toezicht te houden. De scholieren die het zagen gebeuren hadden uiteraard dolle pret. Een studiemeester, geveld door een klokhuis! De getroffene daarentegen vond het veel minder leuk. Waarschijnlijk dankzij mijn goede reputatie? of eerder bij gebrek aan een slechte? geloofde die man echter dat ik hem niet expres had bekogeld en aanvaardde hij mijn excuses.

Ru(sh)di(e) 20 maart 2003 (revisie op 18 april 2009)

Commentaren

goeie morgen Rudi toch een beetje een deugniet geweest in je schooltijd :-)
die binnenweg was dan toch niet zo'n goed idee blijkbaar hé
een lekker zonnetje vandaag, laat ze maar doen
fijne zondag hé
groetjes

Gepost door: Borriquito | 19-04-09

Hahah altijd leuk om die herinneringen van heel lang geleden nog eens op te halen hé. ALhoewel ik eerlijk moet bekennen dat ik niet altijd even braaf was vroeger, integendeel zelfs. Ik vond het altijd leuk om grapjes uit te steken alhoewel ik natuurlijk héél vaak de klos was.

Gepost door: Chris, Laika en Chesko | 19-04-09

Ik wens je nog een gezellige zondag avond en hopelijk heb je genoten van het mooie weer...

Gepost door: Yolanda | 19-04-09

Tof, die vlot geschreven schoolherinneringen. Het leest als een trein.
Groetjes,

Gepost door: Gidsjoris | 19-04-09

De commentaren zijn gesloten.