21-04-09

Herinneringen uit mijn verleden - Opschudding op ons adres!

  

Wij huizen in de linkerzijde van een dubbelwoonst. In het rechter gedeelte van het gebouw was vroeger mijn handelszaak gevestigd. Met op de bovenverdieping en op de zolder de burelen en op het gelijkvloers achteraan een werkplaats en vooraan een kleine winkel, met een aparte buitendeur en ook een deur die uitkomt in de inkomhal van het woongedeelte.

Die zaterdagnamiddag stond ik achteraan in de winkel uitleg te verschaffen aan een klant, toen ik een sirene hoorde. Terwijl ik verder praatte met de klant, keek ik door het etalageraam naar buiten. Even later zag ik op straat een politieauto verschijnen met het blauwe zwaailicht aan. En het voertuig kwam onze parking opgereden! Ik vreesde onmiddellijk dat er iets aan de hand was met mijn echtgenote of één van onze kinderen, die toen een jaar of twee oud waren. Ik wou naar de verbindingsdeur snellen, maar er stonden nogal wat klanten in de zaak en mijn medewerker stond net in die hoek een volledig computersysteem in de dozen te stoppen, nadat hij, zoals bij onze service hoorde, die mensen een bondige uitleg had gegeven over de werking van hun apparatuur.

Dus excuseerde ik me bij mijn klanten en liep ik via de achterdeur langs onze tuin naar de achterdeur van het huisdeel waar we wonen en holde via de veranda en daarna de keuken, de living binnen. Mijn kindjes zaten te spelen. Oef! Met hen was er alvast niks aan de hand. Maar waar was hun mama? Achteraf bleek dat zij middelerwijl via de verbindingsdeur in de winkel naar mij op zoek was gegaan omdat ze dacht dat er bij mij in de zaak iets was gebeurd. We troffen elkaar uiteindelijk aan in de inkomhal van onze woning, waar mijn echtgenote net de voordeur opende. Er stonden twee politieagenten. Eén van hen zei dat ze naar ons adres waren gestuurd omdat er bij de alarmcentrale een telefonische oproep was binnengekomen, afkomstig vanuit ons huis.

Mijn eega en ik keken elkaar vragend aan. De dienaar van de wet, die ons twee allicht uit de lucht zag vallen, vroeg of we kinderen hadden. We knikten allebei bevestigend en zeiden een tweeling te hebben van twee. Daarop openden we de deur naar de living. We keken de ruimte in. De telefoon stond op zijn gewone plaats. Met de hoorn netjes op de haak. En op mijn vraag of zij met de telefoon hadden gespeeld, schudden mijn kindjes uiteraard ontkennend het hoofd.

En toch moet één van onze jongens van een onoplettendheid van zijn mama hebben geprofiteerd om met de telefoon te spelen en, aangezien geen enkel nummer is voorgeprogrammeerd, puur toevallig het telefoonnummer van de hulpdiensten hebben ingetoetst.

We keerden terug naar de wachtende politiemannen in onze inkomhal en verontschuldigden ons voor de valse oproep. De agent zei glimlachend dat dit wel vaker voorkomt, waarna hij en zijn collega ons nog vriendelijk gedag zegden en teruggingen naar hun dienstwagen. En ik me terug naar de wachtende klanten in mijn winkel haastte.

Een dag later is die agent nog eens terug gekomen om mijn identiteitsgegevens te noteren ten behoeve van zijn verslag. Op mijn vraag of het voorval van de dag voordien nog een staartje zou krijgen antwoordde hij negatief. Zolang dit maar eenmalig bleef, zouden wij daar niks meer van horen.

En voorlopig houden mijn zoontjes zich nog steeds gedeinsd.

Ru(sh)di(e), 6 maart 2003 (revisie op 18 april 2009)

Commentaren

:-) Goede morgen Mijn tante had minder geluk, haar klein kinderen hebben dat eens een paar dagen na elkaar gedaan en ze hebben toen een ferme rekening gekregen.
De kinderen belden steeds het 900 nummer en die konden er niet meer lachen.

Groetjes Etje

Gepost door: Etje | 21-04-09

goeie morgen Rudi gelukkig is het goed afgelopen en kreeg je geen boete
tja kinderen hé, die zijn al eens ondeugend :-)

fijne dinsdag
groetjes

Gepost door: Borriquito | 21-04-09

Leuk om na te vertellen maar kan geloven dat het schrikken was!! :-)

Je hebt overschot van gelijk ivm wat je plaatst op mijn blog. Al die trappen bij El Bulli maken dat ze inderdaad niet echt toegankelijk zijn voor iedereen.
Maar, als jij trakteert dan draag ik je zo die trappen op hoor ;-)

Mistige groeten uit Ieper :-(

Gepost door: Nathalie | 21-04-09

Hoi Rudi, Ik heb ooit een bijna gelijkaardig verhaal gehoord. Kinderen hadden toen WEL het noodnr 100 gedraaid. Hun uitleg was dat ze naar Samson wouen bellen, die had het huisnr. 100 ... tja kids, hé :-)
Groetjes,

Gepost door: Ri@ | 21-04-09

Je kinderen zullen wel serieus onder de indruk zijn geweest van het 'blauwe' bezoek. Misschien de beste remedie om sindsdien niet meer met de telefoon te spelen !

Groetjes !

Gepost door: Mamapippa | 21-04-09

De commentaren zijn gesloten.