25-04-09

Rudi's overdenkingen - Communie

 

Mijn twee jongens doen binnenkort hun eerste communie. Uiteraard hoort bij deze heugelijke dag aangepaste kledij. En de tweeling prefereert een klassiek maatpak! In zwarte kleur. Met een wit hemd eronder en een das. En witte kousen en zwarte schoenen om hun uitrusting compleet te maken.

Wat ik me van mijn eigen Eerste Communie vooral herinner is het feit dat ik persé een bruin kostuum wou. En zéker een broek met lange pijpen. Fier dat ik was! Gekleed te zijn zoals een grote mens. Een bruin kostuumpje, en een bruine vlinderdas. Mijn vader had toen net zijn eerste auto aangekocht: een witte Simca 1100. Blij dat ik was dat ik, als een echte heer,in dat voertuig naar en van de kerk zou worden gevoerd.

In datzelfde jaar, met een week of twee verschil ertussen, deed mijn oudste zus haar Plechtige Communie. Dus waren er in de lente van dat jaar bij ons twee in huis die opgewonden een grote dag afwachtten. En toen die dag er eindelijk was heb ik er enorm van genoten en me uitermate geamuseerd.

Het begon al héél vroeg in de ochtend. Nog gekleed in mijn pyjama sloop ik het huis uit en ging ik onze brievenbus inspecteren om te zien of er al gelukwenstelegrammen in waren gedeponeerd. En ja hoor. Verschillende zelfs. Waarschijnlijk reeds de vorige avond daar in gestopt. En terwijl mijn mama me aan het aankleden was, keken mijn twee zussen door de kleine ruitjes van het vensterraam in onze woonkamer toe, of er nog meer wenskaarten werden gepost.

En dat gebeurde inderdaad. De gelegenheidstelegrammen bleven toestromen. Eens aangekleed ging ik ze halen. En, bij het openen van elke envelop, hoopte ik telkens weer dat het er één 'met voering' zou zijn. Een uitdrukking om aan te geven dat er geld tussen het kaartje stak. In die tijd bestonden er nog briefjes van twintig en vijftig Belgische Franken, tot voor een dik jaar onze Nationale munt. Deze informatie ten behoeve van de mensen die reeds zo in de Euro zijn opgegaan, dat ze misschien vergeten zijn dat we daarvoor ook al een betaalmiddel hadden.

Toentertijd was het nog de gewoonte om op de dag van je Communie samen met je ouders bij familie, buren en kennissen op bezoek te gaan. Dat deden we dan ook. Mijn zussen en mijn enkele maanden daarvoor geboren broer brachten de dag door bij een tante en ik ging met mijn ouders de baan op. Reeds onmiddellijk na de viering in de kerk begonnen we daarmee. 's Middags gingen we even naar huis om te lunchen, waarna we onze rit verder zetten.

Dat op visite gaan vond ik enorm plezant. Iedereen zei dat ik er beeldig uitzag en overal kreeg ik wel een cadeautje of wat geld. Bovendien mocht ik voor het eerst in mijn jonge leven iets drinken waar alcohol inzat. Samen met mama, en veelal ook de gastvrouw: rode Martini. Mijn vader opteerde dan meestal voor iets sterkers, of dronk een pintje. En de gastheer volgde hem doorgaans in zijn keuze.

De posten die we die zondag wegens tijdsgebrek niet konden aandoen, deed ik een paar weken later, samen met mijn zus, die dan reeds haar plechtige communie gedaan had en bijgevolg ook haar ronde mocht doen

Toen ikzelf zes jaar later mijn doopgeloften voor de tweede maal hernieuwde, was dat in een donkerblauw pak. Met een plastron dit maal. Maar, O Wee! We moesten, om uniform gekleed te zijn, allemaal een wit paterskleed aantrekken boven onze kledij en een joekel van een kruis omheen onze nek hangen. Ik, en zeer velen met mij, zag dat helemaal niet zitten, maar wij, snotneuzen hadden helemaal géén inspraak en dienden gedwee te doen wat de parochiepriester had beslist. Een pij aantrekken dus!

Op de koop toe had de dorpsfotograaf naderhand een foto van mij, in monnikskleed, als reclame voor zijn fotografeertalent, in de etalage van zijn winkel gezet. Als ik nu naar die foto kijk, kan ik er best inkomen waarom. Ik zag er inderdaad mooi uit in die habijt. Maar als bijna twaalfjarige vond ik het helemaal niet prettig om mezelf voor jan en alleman geëtaleerd te zien in een kleed.

Ook deze communiedag verliep op een zeer aangename manier. Mijn doopmeter en dooppeter waren uitgenodigd voor een feestmaal 's middags bij ons thuis, en in de namiddag was er koffie met taart. En uiteraard ontving ik ook die dag een massa gelukwenskaarten, al dan niet met voering. De bezoeken aan de overige familieleden, kennissen en buren gebeurden de weekends daarop.

Mijn communiepak werd mijn zondagse uitrusting. Verplicht te dragen om naar de wekelijkse mis te gaan. Want anders was het zonde van het geld geweest. Voor iemand er erg in had zou ik er immers uitgroeien. Dus kroop ik op zondagochtend de fiets op, met klemmen omheen mijn broekspijpen, zodat ze niet in het tandwiel van mijn fietsketting konden draaien. Richting kapel, voor de misviering bij de paters. En omdat ik veelal te laat van huis vertrok, zat ik daar dikwijls ongemakkelijk in de kerk, bezweet en vechtend tegen de neiging daar ten gevolge van, flauw te vallen.

Het zit er dik in dat mijn zoons hun kostuumpje maar één dag zullen dragen. Het zij zo. Ze zullen er in elk geval beeldig uitzien en, met hun pak aan, op foto's vereeuwigd worden.

Ru(sh)di(e), 1 april 2003 (revisie op 23 april 2009

Commentaren

Prettig weekend, mvg Leo

Gepost door: Leo | 25-04-09

Hallokes Eventjes komen bijlezen
Wens jullie nog een prettig weekend toe
Groetjes

Gepost door: Perzik | 25-04-09

Ik vind het leuk het leuk om hier herinneringen uit het verleden te lezen. Ik ben er vast van overtuigd, dat ze er beiden beeldig uitzagen, die dag !

Fijn weekend !

Gepost door: Mamapippa | 25-04-09

Ik heb mijn twijfels en ik denk dat de grotten van Han spijtig genoeg niet toegankelijk zijn voor rolstoel gebruikers...ik kreeg er kippevel van toen je het mij vroeg...fijne avond Rudy

Gepost door: Yolanda | 25-04-09

. . . ik denk wel dat je tweeling er heel mooi gaat uitzien.

Gepost door: merel | 25-04-09

*** Ik herinner me er weinig van...Dus..Tgaat helemaal aan mij voorbij..
Fijne zaterdagavond nog
Groetjes

Gepost door: illness | 25-04-09

Amai Rudi, dat jij je dat nog allemaal zo voor de geest kan halen.
Ik weet nog wel wat ik droeg op mijn 1ste en Plechtige Communie. Maar voor de rest kan ik er nie veel meer van voortvertellen.
Wij kregen meestal de dag van onze Communie een feest voor tantes en nonkels, neven en nichten, en dan ons eigen gezin natuurlijk nog hé! Op maandagavond was t de beurt aan de buren :-)

Wat is dat al weer lang geleden, m.a.w. wat worden we oud ...

Groetjes,

Gepost door: Ri@ | 25-04-09

De commentaren zijn gesloten.