27-04-09

Herinneringen uit mijn verleden - Schoon volk over de vloer

 

Jarenlang had ik een computerzaak. Tijdens de week was de aan deze onderneming verbonden winkel steeds tot acht uur 's avonds geopend. Op een zekere avond, ergens kort na zes uur zat ik, zoals nogal dikwijls omstreeks die tijd, op een comfortabele bureaustoel, achter de toonbank, wat administratie te verrichten. Buiten mezelf was er niemand in de shop aanwezig. Tot plots de deurbel weerklonk ten teken dat er iemand binnen kwam. Ik keek even op en zag dat door de geopende deur een ontzettend knap jong meisje de winkel binnenstapte.

Ze glimlachte me toe. Ik groette haar. Onmiddellijk begon ze de tentoongestelde waar te bekijken. Dus liet ik haar rustig rondneuzen en concentreerde me terug op mijn werk. Ik had echter het gevoel bekeken te worden. Dus richtte ik mijn hoofd op en... inderdaad: dat schoon kind stond me aan te staren. Alweer liet ze die glimlach zien. Ik glimlachte terug. Ze wendde haar blik terug af en ik toog opnieuw aan het werk.

Even later keek ik, bij het nadenken over iets, een moment op. En stelde vast dat het meisje me daar, met die stralende glimlach van haar, alweer schalks stond aan te kijken! Deze keer vroeg ik of ik haar ergens mee kon helpen. Ze bleek eigenlijk op zoek te zijn naar een complete computer. Ik stelde haar de geijkte vragen met betrekking tot de beoogde toepassingen om te weten welk systeem ik haar diende voor te stellen. Tijdens mijn uitleg bleef ze me op een bepaalde manier aankijken. Kon het zijn dat dit meisje me trachtte te verleiden? Of was dat inbeelding?

Dit was ik niet gewoon. Was ik nog iets jonger geweest, en niet gehuwd, dan had ik deze situatie ongetwijfeld leuk en opwindend gevonden. Maar nu wist ik eigenlijk niet goed hoe op de aandacht van dit schoon kind te reageren. Ze leek immers meer geïnteresseerd te zijn in mijn persoon dan in de informatie die ik haar bezorgde. Dit gaf me een onbehagelijk gevoel.

Uiteindelijk kwam die schoonheid over de brug met een verklaring voor haar gluren. "Je herkent me niet méér, hé?" zei het meisje. Ik dacht koortsachtig na. Een oud lief kon het niet zijn. Daarvoor was het schepseltje dat hier voor me stond veel te jong. Trouwens, zo veel vriendinnen heb ik in mijn leven niet gehad en eentje met een uiterlijk zoals dat van haar kon ik onmogelijk vergeten zijn.

Ze bleek dus het 'kleine' zusje te zijn van één van mijn beste jeugdvrienden. We hebben die avond nog heel wat gepraat over vroeger, over wat er van haar was geworden, en over haar ouders en broers.

Met een pak documentatie in de handen en nog steeds die stralende, ondeugende glimlach op haar gezicht, verliet het mooie meisje mijn winkel. En ze is nooit meer teruggekeerd.

Ru(sh)di(e), 1 mei 2004 (revisie op 25 april 2009)

Commentaren

tja gelukkkig dat je niet verdere stappen onderging in j "het verleidingsspel "hihihihi
zo kan je soms op verrassingen vallen hé
have a nice day

Gepost door: callemie | 27-04-09

ocharme ze heeft je laten zitten na haar bezoekje :-)
toch raar hoe je soms oude bekenden kan terugzien, al was het hier meer wel haar broer die een bekende was
fijne maandag Rudi
groetjes

Gepost door: Borriquito | 27-04-09

Awel daar schrik ik nu van se dat je niet wist hoe je daarmee moest omgaan. HIt lijkt altijd of jij super mondig bent als je je blogjes leest. Alhoewel je wel geluk had dat je haar niet ging verleiden en je haar erna pas zou herkend hebben hé :-)))

Gepost door: Chris, Laika en Chesko | 27-04-09

De commentaren zijn gesloten.