06-05-09

Rudi’s ontboezemingen - struisvogeltactiek

 

Enkele dagen terug las ik enkele artikels met betrekking tot enerzijds mensen die hun kind of partner verloren door een ziekte of ongeval en anderzijds personen met een handicap en hoe hun omgeving daarop reageert. Er zijn heel wat parallellen te trekken tussen beide situaties. Alles kwam me weer nogal bekend voor. Omdat ik reeds eerder dergelijke verhalen hoorde en las en tevens omdat ze zo gelijklopend zijn met wat ikzelf continue ervaar.

Mensen die een familielid verliezen door om het even welke oorzaak, moeten dat van zich afzetten, verder gaan met hun leven. Eens melancholisch terugblikken op één van die zalige momenten samen, met het overleden familielid, of herinneringen ophalen uit die tijd, wordt door hun omgeving doorgaans niet getolereerd. Praten over wijlen kind, vader, oma of partner wordt aanzien als een teken van onverwerkt verdriet, en daar kan de omgeving niet mee omgaan, dus mag het niet!

Een zelfde fenomeen doet zich voor bij mensen met een handicap of ouders van een gehandicapt kind. Men vraagt wel hoe het met hen gaat, maar 'slecht' is een ongeaccepteerd antwoord. Je beklag doen over allerlei fysische kwalen, of praktische problemen als gevolg van de handicap, mag niet. Er zelfs naar waarheid gewoon melding van maken wordt niet geduld. Neen, dat wordt aanzien als een teken dat de handicap nog niet is verwerkt en daar kan de omgeving niet mee omgaan, dus mag het niet!

Ondertussen moeten zij die de leegte voelen die de afgestorvene heeft achtergelaten en zij die gebukt gaan onder de last van het beperkt functionerend lichaam van zichzelf of van hun kind, wel gedurig de klaagzang aanhoren van futiele lichamelijke kwalen waar hun gesprekspartner of iemand uit diens omgeving door wordt 'geplaagd'. Een zere rug, een aanhoudende verkoudheid, de pijnlijke wratten van oom Albert of de oh zo verschrikkelijke migraine van de bejaarde buurvrouw.

De grote massa kan niet omgaan met de gevoelens en uitingen die gepaard gaan met het verlies van een persoon of van lichamelijke of geestelijke functies. Dus moet er over gezwegen worden.  Liever stopt men zijn of haar kop in het zand en doet men alsof er niks aan de hand is. Hoe erg moet het niet zijn als je jouw levensgezel verloor en daar nooit meer eens met iemand over kan praten. Of als mama van een gehandicapt kind moeten ervaren dat men doet alsof je kind niks mankeert. Want het ziet er toch goed uit?! In plaats van die mensen te steunen door hen aan te zetten tot het luchten van hun hart. En bij personen met fysieke beperkingen, zo ervaar ik zelf, wordt de last ook voelbaar minder als men eens over zijn of haar handicap kan praten. Maar het aantal mensen bij wie dit kan is doorgaans uiterst beperkt. Zelf kan ik gelukkig veel kwijt in mijn schrijfsels. Veel van mijn lotgenoten beschikken echter jammer genoeg niet over zulk een uitlaatklep.

Ru(sh)di(e), 4 april 2006 (revisie op 27 april 2009)

Commentaren

goeie morgen Rudi waarom zou dat een teken van zwakte zijn als je eens over je familieleden wilt praten die helaas zijn overleden, als wij samen zijn, mijn zussen en ik, wordt er regelmatig eens herinneringen opgehaald over onze ouders, wij hebben daar totaal geen moeite mee
maar ja, niet iedereen is gelijk hé
fijne woensdag je toegewenst
groetjes

Gepost door: Borriquito | 06-05-09

Zelf vind ik het de normaalste zaak van de wereld dat iemand over zo'n gemis praat. Zo heb ik nog heel lang contact gehad met de ouders van mijn beste vriendin die op 18 jarige leeftijd werd vermoord, er werd bijna over niets anders gepraat. Ik ben van het principe dat iemand pas écht dood is als je er niet meer aan denkt. En tja als je aan iemand denkt praat je er ook over, zo simpel is het. Ook luister ik met plezier naar iemands leed, naar 't feit van hoe hij gehandicapt werd, naar zijn ongemakken en zijn ergernis. Maar toch kan ik in zo'n geval héél moeilijk over men eigen gevoelens spreken. Klinkt dom maar ik wil voorkomen dat m'n zegt :"lap ze is daar weer zene".

Gepost door: Chris, Laika en Chesko | 06-05-09

mooi mooi voor de lezen

Gepost door: daemske | 06-05-09

Mooi stukje. Maar het is altijd niet gemakkelijk ... om dergelijke dingen ten gepaste tijde een plaatsje te kunnen geven . Heb zelf, bij een verlies, ook énige tijd nodig gehad om het te kunnen aanvaarden. Daarom Rudy ...
voor mensen zoals jij heb ik de allergrooooootste bewondering.
Men MOET verder ....
Met liefs,
van mij hé

See youuuuuuuuuuuuu ... :-)))) !

Gepost door: klaverke | 06-05-09

hallo Rudi,

ik heb een hele tijd op je blog gelezen en heb eigenlijk zovele zaken ontdekt die mij in deze maatschappij (mensdom!) ook verschrikkelijk storen - neen ik kan zeker niet voelen wat jij voelt - maar heb ook een hekel aan al die fake - hoe alles een mooi plaatje krijgt, via vooral de media - alles mooi voorgesteld wordt - het ideale gezinnetje enz. - en vooral de goedheid van mensen wordt dik in de verf gezet - de waarhied: hebberigheid, naijver, oneerlijkheid, lijken wel van een andere wereld - er mag niet over gesproken worden - eigenlijk ontdekken we het pas op een moment dat we door omstandigheden in een zwakkere situatie geduwd worden - en plots lijken al die mensen niet te zijn zoals we vroeger dachten - gelukkig zijn er natuurlijk ook mensen die het echt wel goed menen - dat is iets om moed uit te putten - en voor de rest - wees altijd op je hoede voor het hebberige mensdom!!!

een blog is ideaal om veel van deze opgekropte zaken kwijt te kunnen en ook eens duidelijk te maken aan anderen - je hebt trouwens niet alleen een mooie blog, maar ook nog echt iets te vertellen - proficiat!

Gepost door: Daniël | 06-05-09

De commentaren zijn gesloten.