07-05-09

Rudi’s overdenkingen - Rijkswacht, politie, justitie & (on)gerechtigheid

 

Vorige week ontving ik een bruine envelop met als afzender het Parket van de procureur des Konings. Het angstzweet brak me uit! Wat voor nare tijding zou hier weer uit te voorschijn komen? Van een foutieve bestelling door de postbode was in alle geval geen sprake. In sierlijke letters stond wel degelijk mijn adres op de envelop geschreven.

Het viel nog mee! In de envelop bleek een brief te steken met een antwoord op mijn schrijven van een viertal maanden ervoor. Ik had daarin de heer procureur verzocht me te melden hoe ver het onderzoek stond inzake een verduistering van goederen, waarvan ik het slachtoffer was. Feiten die dateren van medio oktober 2000 en waarvan ik sinds het neerleggen van de klacht niks meer had vernomen.

En nu liet de voornoemde mij via zijn adjunct secretaris weten dat hij de eer had mij mede te delen dat hij besloten had het dossier te seponeren. De reden van deze beslissing: andere prioriteiten bij vervolgings- en opsporingsbeleid! Zo staat dat daar, zwart op wit. Voor zover mij bekend werd geen enkele onderzoeksdaad verricht, en dat terwijl de dader bekend is!

In die brief staat nog dat mij toestemming wordt verleend tot inzage van het strafdossier. Maar wat heb ik daar aan? Kosten maken voor een zaak die ik reeds heb verloren?

Een andere nare kennismaking met politie en gerecht betreft een voorval van een tiental jaar geleden. Op zekere dag stapten in mijn computerzaak twee individuen binnen. Een kleine geblokte en een lange magere. Neen, geen grap, geen verborgen camera; dit is realiteit!. De twee jongemannen stelden honderduit vragen en kochten voor een relatief beperkt bedrag aan computeronderdelen. Ze betaalden met een zakencheque, wat me niet verwonderde, want ik had door de etalageruit gezien dat die twee zich met een busje verplaatsten. En ze waren nogal sjofel gekleed, alsof ze op dit late namiddaguur recht van een bouwwerf kwamen. De leveringsbon werd getekend en ik noteerde tevens hun beider naam en adres, met het oog op het hen toesturen van mijn periodieke infofolder.

Een dikke week later werd het eerder bijgeschreven bedrag van de cheque, terug van mijn rekening gehaald. Reden: geen provisie! Ik vroeg de cheque op bij mijn bank en achterhaalde naam en adres van de uitschrijver. Vervolgens was het een koud kunstje om bij de inlichtingendienst van de telefoonmaatschappij het telefoonnummer van de betrokkene te achterhalen.

De man die mijn oproep beantwoordde kwam met de melding dat zijn cheques een week of twee eerder werden gestolen. Hij vond het vreemd dat iemand met één ervan handelswaar had gekocht in mijn winkel.

Hup, ik met cheque, leveringsbon en alle informatie die ik had naar de Rijkswacht, omdat ik van mening was dat ik bij hen nog het best af zou zijn om resultaat te boeken. Ik werd ontvangen door een vriendelijke inspecteur aan wie ik de bewuste cheque overhandigde. Het object werd onmiddellijk in beslag genomen. De inspecteur luisterde naar mijn verhaal en typte er op zijn computer een verslag over neer in een Proces verbaal, met vermelding van alle details die ik ter beschikking had.

Maanden, mogelijks zelfs een jaar, later, werd ik opgebeld door iemand van de Rijkswachtzone waarin de eigenaar der cheques zijn woonplaats had en die zodoende deze zaak in handen had. Of ik eens bij hen langs kon komen? Omdat dat voor mij niet onmiddellijk mogelijk was, werd voorgesteld dat zij zelf tot bij mij zouden komen. Daar kon ik uiteraard niks op tegen hebben.

Nog diezelfde dag stonden er twee vriendelijke Rijkswachters in mijn zaak. Ze hadden het volledige dossier mee, waaruit ze enkele foto's haalden. Of die personen me bekend waren? Ik antwoordde ontkennend. Dat verbaasde hen niks. Het waren foto's van de personen die beantwoorden aan de naam- en adresgegevens die de uitschrijvers van de gestolen cheque me hadden opgegeven. Valse data dus. Die mensen waren ondervraagd geweest door Rijkswachters van alweer een ander district en de uitgetypte verslagen daarvan waren opgenomen in het dossier dat daar op mijn receptietoog lag. Zij bleken met de ganse zaak geen uitstaans te hebben. Ik was trouwens niet het enige slachtoffer van de oplichterij. Bij een hele reeks handelaars langsheen de weg waar ook mijn zaak was gevestigd, en die door meerdere gemeentes loopt, werden diezelfde dag aankopen gedaan met gestolen cheques.

Ik vroeg aan de heren van de Rijkswacht of ze de eigenaar van die cheques hadden ondervraagd. En of ze van die persoon geen foto bij zich hadden? Op beide vragen volgde een ontkennend antwoord. Misschien zat die kerel er zelf wel voor iets tussen, opperde ik. Want hij had toch wel eigenaardig gereageerd toen ik hem aan de telefoon had. Zover hadden de mannen van de Rijkswacht nog niet gedacht.

Een week of zo later, het kunnen er ook twee geweest zijn, kreeg ik weer een Rijkswachtinspecteur aan de lijn met de vraag of ze nog eens langs mochten komen met wat foto's. Ik had daar uiteraard niks op tegen. Een uur later reed een Rijkswachtcombi mijn parking op en even later stonden terug die twee Rijkswachters voor me. Met een A4-blad waarop met heel wat goede wil, kris kras door elkaar, zwart-wit kopijen vielen te ontwaren van diverse manspersonen. Of ik in één van de afgebeelde figuren, één van de personen herkende die toentertijd in mijn winkel waren geweest? Die kleine zag ik onmiddellijk, van die grote was ik niet zeker. Toch juist gezien! De uitschrijver van de cheques was de eigenaar ervan! Die had 's ochtends aangifte gedaan van diefstal van zijn cheques en ze vervolgens de rest van de dag op diverse plaatsen verzilverd.

Die kerel was trouwens niet aan zijn proefstuk toe, zo werd me gezegd. Hij bleek al één en ander op zijn kerfstok te hebben. Een ware beroepsmisdadiger. En bovendien moeilijk te klissen. De Rijkswachters zegden me dat, zolang ze géén materiële bewijzen hadden, ze die kerel niet tot een ondervraging konden dwingen. Ze nodigden die uit voor een ondervraging in het kader van een onderzoek, maar zulke kerels stuurden meestal hun kat en oppakken bleek niet te zijn toegestaan.

Toen ik op zeker moment bericht kreeg dat de zaak voor de rechtbank van eerste aanleg kwam, heb ik die tijding gewoon naast me neergelegd. Kosten maken voor een (dure) advocaat en een hoop administratie om iets dat waarschijnlijk toch op niks zou uitdraaien? Mij niet gezien! Het klungelige onderzoek had mijn vertrouwen in Rijkswacht, politie & justitie geen deugd gedaan.

Van méér recent dateert de kwestie rond een strafklacht met burgerlijke partijstelling. Mijn raadsman legde die klacht neer bij de procureur begin mei vorig jaar. Kort daarna stonden twee politieagenten aan mijn deur om dit te verifiëren. Dat gaat goed, én snel, dacht ik. Wat ik minder vond was dat ik aan mijn advocaat een provisie moest betalen, die hij diende door te storten aan het parket, want zonder centen beginnen die onderzoekers niet aan hun werk, zo werd me gemeld. Dus wie arm is kan via justitie geen gerechtigheid bekomen?

Toen ik begin dit jaar nog steeds niet het genoegen (?) had gehad een onderzoeksrechter bij me over de vloer te krijgen, informeerde ik bij mijn raadsman naar de stand van zaken. Bleek dat de procureur geweigerd had de strafklacht ontvankelijk te verklaren, omdat de zaak volgens hem was verjaard!

Inmiddels had mijn advocaat een specialist ingeschakeld om met bewijzen van het tegendeel voor de dag te kunnen komen en was hij zelf op zoek gegaan naar precedenten. In een omstandige brief werd dit alles ongeveer een maand geleden aan de procureur bezorgd als bewijs dat hij fout was! En nu maar wachten op actie. Waar gaat dat heen?

Vertrouwen in justitie? Gerechtigheid? Ik geloof er al lang niet meer in!

Ru(sh)di(e), 6 april 2006 (revisie op 27 april 2009)

Commentaren

Van dat seponeren kunnen we hier ook meespreken, onze zoon werd jaren geleden langs achter van zijn fietsje gereden, getuigen waren er genoeg. En de dader werd een paar uur later gevonden, maar veel heeft dat niet opgebracht want de zaak werd door het gerecht gewoon geseponeerd. Jaren later zijn we dan te weten gekomen dat de dader niet aan zijn proefstuk toe was maar zijne 'papa' was een man van aanzien, enne met veel geld dus. Je en dan zeggen dat iedereen gelijk is voor de wet he.

Etje

Gepost door: Etje | 07-05-09

Dag Rudi :-) Vertrouwen in justitie? Gerechtigheid? Ik geloof er al lang niet meer in!
Wij ook niet Rudi.
Fijne dag voor jou.
Liefs :-)

Gepost door: Rosita | 07-05-09

goeie morgen Rudi wie veel geld heeft krijgt bijna steeds gelijk bij het gerecht
de gewone burgen blijft meestal (jammer genoeg) in de kou staan
toch een fijne donderdag je toegewenst
groetjes

Gepost door: Borriquito | 07-05-09

hihi ik had datte zekers niete gedurfde zenne als mams erbij was:)))))))))))))
MAAR vis isse welle gezond dus vraag maar aan je vrouwtje of ze dat es wil klare make vanavond:-)
pootje en likie van ons hiere:-)

Gepost door: prins & gizmo en chantal | 07-05-09

Ih dan ben jij een collega van ons vrouwtje want die is haar geloof in 't gerecht al heel lang verloren. Ze zegt dat ze ondertussen wel beter weet. Alleen is het jammer dat de goede burger in ons land altijd en overal moet boeten terwijl degene die van alles uitsteken nog vaak niets krijgt.

Gepost door: Chris, Laika en Chesko | 07-05-09

De commentaren zijn gesloten.