11-10-09

Rudi's ontboezemingen - Wit – geel – bruin - …

 

De afkeer die sommige mensen hebben ten overstaan van personen met een andere huidskleur, zal ik allicht nooit begrijpen. Dat je er als blanke zelf niet geelachtig wil uitzien zoals een Chinees of een andere Aziaat, dat is verstaanbaar. Want ofwel heb je dan een verkeerde dagcrème gebruikt, of anders is er medisch iets niet met je in orde. Doorgaans een probleem met de lever.

Twee jaar geleden ben ik zelf uit het ziekenhuis gekomen met Hepatitis, een virale leverontsteking. Totaal uitgeput was ik, en elke dag manifesteerde het uiterlijk kenmerk van de ziekte, de zogenaamde geelzucht, zich meer en meer. In de kliniek hadden ze zich daar geen vragen bij gesteld. En de donkere urine en dito ontlasting hadden, bij de verpleegkundigen, ook geen belletje doen rinkelen. Uiteindelijk is het, dankzij de nodige en juiste medicatie, terug in orde gekomen met mijn lever en kreeg ik naderhand ook mijn normale, blanke huidskleur terug.

Een bruin tintje daarentegen, is nog altijd in. Dit ondanks alle waarschuwingen in de media om blootstelling van de huid aan de zon, zo veel mogelijk te beperken. Teneinde de kans op huidkanker tot een minimum te beperken. Toch blijven wij blanken zonnekloppers. In eigen land, of als de zon het hier laat afweten, in het buitenland. En ook het gebruik van de zonnebank blijft immens populair. De mensen willen er gezond uitzien. En veelal oogt een blanke persoon met een (licht)bruin kleurtje inderdaad gezonder!

Toen ik mijn echtgenote leerde kennen was ons verschil in huidskleur totaal onbelangrijk. Zoals ik daarnet reeds meldde en elkeen op de foto in de rechterbovenhoek van deze weblog kan zien, ben ik één en al blank. Mijn vrouw daarentegen, een Afrikaanse, is behoorlijk bruin. Maar dat is nooit een issue geweest bij onze keuze voor elkaar. Alhoewel je bij verliefdheid en liefde bezwaarlijk van kiezen kan spreken. Het is veel meer iets dat je overkomt. En kleur, religie, cultuur, afkomst... zijn op dat moment helemaal niet van belang. Althans bij mij was dat zo. Vooraleer me in het grote avontuur van het huwelijk te storten heb ik evenwel, ondanks mijn verliefdheid,  het voor en tegen ernstig afgewogen, niet de discrepantie in kleur, maar wel het verschil in cultuur en afkomst daarbij ernstig in overweging nemend. De liefde overwon!

Mijn vrouw en ik waren reeds enkele jaren gehuwd, toen plotsklaps een herinnering uit een ver verleden, tot dan toe opgeslagen in een verborgen gedeelte van de dataopslagplaats onder mijn schedelpan, gewoonlijk brein of hersenmassa genoemd, terug aan de oppervlakte kwam. Zonder aanleiding, bij wijze van spreken werd vrijgegeven, door mijn, zoals bij de meeste mensen, deels autonoom opererende hersenen.

Reeds in mijn kinderjaren was bruin mijn favoriete kleur. Hoe donkerder, hoe liever. En in mijn levensjaren ergens tussen kleuter- en tienertijd, wou ik ook zo een huidskleur. Dus nam ik me voor dat, als ik groot zou zijn, ik met een bruine madam zou trouwen. Dan kreeg ik in ieder geval bruine kindjes. En werd ik door veelvuldig (lichamelijk?) contact met mijn bruine partner, mogelijks zelf ook wel mooi bruin. Voor wie er aan denkt het zelf uit te testen, heb ik bedroevend nieuws. Het is verloren moeite. Die huidskleuroverdracht of  -transformatie gebeurt dus NIET! Daarvan ben ik het levende bewijs.

Ja, als ik regelmatig in de zon vertoef, kleurt het gedeelte van mijn lichaam dat de zonnestralen ontvangt, gewild roodbruin. Maar geenszins verkrijg ik, de als kind beoogde, ebbenhouten teint. Dat gekleurde velletje verdwijnt daarenboven uiterst snel, als sneeuw voor de zon, eens de blootstelling aan de stralen van het doorgaans als geel voorgestelde hemellichaam, zon genaamd, voor langere tijd wordt stopgezet. Heden, zowat 35 jaar na die kinderdroom, maal ik daar ook helemaal niet om. Maar ik ben wel gelukkig met de mooie lichtbruine huidskleur van mijn twee zoons! Dat gedeelte van mijn droom is, naast dat trouwen met een zwarte madam, in elk geval, en ongepland, ook uitgekomen!

Rudi, 4 december 2008 (revisie op 26 juni 2009)

Commentaren

Ik snap het ook niet, die afkeer van andere culturen/rassen. Voor mij is elk mens gelijk.
Je doet mij met je verhaal wel denken aan mijn dochter, die droomde een paar jaar geleden namelijk luidop net hetzelfde: "melksjoklatten kindjes" wou ze hebben als ze groot zou zijn.

Gepost door: kaatje | 11-10-09

Tja het begrijpen kan ik ook niet. Ik leerde mijn kinderen altijd dat groene mensen zelfs ok zouden zijn want dat een kleur er niets aan doet, de ene mens ligt je gewoon meer dan de andere en al is die pimpelpaars mij kan het geen bal schelen. Mijn moeder is jammer genoeg een serieuze racist wat al héél vaak voor enorme discussies zorgde en er meer dan eens op die manier ruzies onstonden. Is ook niet zo moeilijk want dan zeg ik gewoon altijd "ah ben jij een hoer en ons vader ne kinderverkrachter ?" Tja ene belg (Dutroux) ne rotzak, enkele vrouwen een hoer dus allemaal hé. Meestal zwijgt ze dan razendkwaad :-)

Gepost door: Chris, Laika en Chesko | 11-10-09

Afkeer van andere kleuren, rassen en culturen is niet te begrijpen....

Ik begrijp wel dat een relatie ernstig kan lijden onder cultuurverschillen, verschillende opvoedingen...

Gepost door: Inge 63 | 11-10-09

:-) kinderlijke gedachten hé, Rudi ... zo onschuldig en mooi :-)
Nog een fijne avond!

Gepost door: Ri@ | 11-10-09

goeie morgen Rudi helaas is het nog al te dikwijls zo dat de mensen een 'afkeer' hebben van andersgetinte mensen, onbegrijpelijk

een potje zwarte verf hebben Rudi om je om te toveren tot een chocolade ventje ? :-)

en je hebt twee knappe zonen Rudi, je hebt je best gedaan en je vrouwtje ook natuurlijk :-)
fijne maandag Rudi
groetjes

Gepost door: borriquito | 12-10-09

Anders zijn... het beangstigt velen. Helaas...

Gepost door: Nanette | 18-10-09

De commentaren zijn gesloten.