16-06-12

Heden en verleden - Onwelkome ratten en andere muizenissen

       

Afgelopen zomer was ik, op een warme namiddag, gezeten in mijn elektrische rolstoel, rustig aan het plassen, op een plek voor mijn garage en rechts van mijn met klimop begroeide haag. Plots zag ik, voor de witte garagepoort, over de betontegels op de grond, iets razendsnel van rechts naar links bewegen. Nog net zag ik een grijs muisje ritselend verdwijnen door een gat in de klimophaag.

Muizen en ratten… ik hou niet van deze knaagdiertjes met hun lange staart. De reden daarvoor weet ik eigenlijk niet. Mogelijks is het omwille van hun enge voorkomen en hun kwalijke reputatie als ziekteverspreider. En vast ook omdat ze zo graag ongegeneerd en ongenood tuinhuisjes, berghokken, garages en zelfs woningen plachten binnen te dringen.

Al mijn confrontaties met die ongeliefde zoogdieren verhalen, zou meteen leiden tot een omslachtig boekwerk. Vandaar dat ik mij hier ga beperken tot enkele bijzondere ontmoetingen met deze gretig knagende plaagdieren. Die zowat overal opduiken waar eten aanwezig is.

Als kind zag ik vaak huismuizen en veldmuizen in de omgeving van ons huis en stallingen. Meer dan eens zelfs onze huisgevel opklimmend. Gelukkig hielden onze katten toen de aangroei van die muizenpopulatie onder controle. Door nogal dikwijls eentje te pakken te nemen en vervolgens lustig op te vreten. Alleen, of de buit delend met de eigen kroost of andere op onze hof verblijvende soortgenoten.

Spitsmuizen of dolletjes zoals wij die noemden, werden dan weer niet verorberd door onze huiskatten. Met deze diertjes speelden of dolden ze alleen maar wat. Deze insectenetende zoogdiertjes worden overigens dan wel muizen genoemd, ze zijn het niet!

Net zo min als mijn zus haar, als (buitens)huisdier gehouden steenratjes ratten waren. Cavia’s waren het. Maar ze plantten zich wel haast net zo snel voort als de bruine rat. De laatste kooi die mijn handige pa als verblijf voor die beestjes in elkaar had geknutseld, werd vele jaren na het heengaan van de laatste cavia, gebruikt als opslagplaats voor het stro waarvan regelmatig een vers deel in de schuilplaats werd gelegd van de twee vrouwtjeseenden, die in mijn ouders hun achtertuin een stukje afgebakend terrein bewoonden.

Op een zekere dag in het oogstseizoen had de boer, die eigenaar was van de akkers die gelegen waren naast mijn ouderlijke woonst, het graan dat er op werd geteeld, door loonwerkers laten maaidorsen. Waarna de op het land achtergebleven droge plantenstengels en uitgedorste aren door een andere machine werden bijeen geschraapt  en samengeperst tot rechthoekige strobalen.

Als naar gewoonte, en met instemming van de boer, raapte ik nadien de nog op het land achtergebleven resten stro bij elkaar. Toen ik, om mijn buit op te bergen, het deksel optilde van de kooi waarin voorheen de cavia’s huisden, schrok ik mij haast een ongeluk. Omdat ik daar, bovenin het opeengestapelde stro, een nest muizen aantrof. Die, als in koor, luid piepten toen het deksel was opgelicht. Van schrik liet ik het terstond los, waardoor het met een klap terug op zijn plaats kwam te liggen. Dat verzamelde stro heb ik die dag netjes in een zak naast die kooi gezet, want ik bleef toch liever uit de buurt van die kroostrijke muizenfamilie.

Later is het ook eens voorgevallen dat ik de eenden eten ging brengen en van op een afstand zag dat er precies een ander dier stond te eten aan het, een stukje boven de grond opgestelde en overdekte, voederbakje. Toen ik tot op een meter of vijf genaderd was, zag ik wie die maïsdief was: een grote bruine rat! Ze stond met haar achterpoten op de grond en de voorpoten in het zich zowat 10 centimeter boven de grond bevindende voederschaaltje. Het beest, met een heel lange staart, bleek helemaal niet bevreesd te zijn voor mij. Die perplex het schouwspel volgde. En pas terug in beweging kwam toen dat enge beest er uiteindelijk toch vandoor ging.

*****

Als kind ging ik vaak vissen. In de stilstaande waters van beken, vaarten en vijvers uit de buurt. En tevens in het getijdenwater van de in Nederland stromende Westerschelde. Van op heel jonge leeftijd trok ik mee met mijn vader. En later ging ik ook al eens alleen, of met kameraden. Normaliter visten wij, van op de oever, met de vaste hengelroede en/of de werphengel. Maar ik ben ook enkele keren met mijn pa gaan peuren. Dat is een speciale en tevens één van de oudste manieren voor het vangen van paling.

Een drijvend gemaakte afgeschreven paraplu, of zoals wij het deden, een rechthoekige bak met drie naar binnen geplooide wanden en aan één zijde verhoogd met een in een kader gevat net, wordt hierbij te water gelaten. En middels een oude hengelstok, tot op een vijftal meter van de oever gebracht. Daarnaast wordt een hengelroe gehouden, waar aan de top ervan een draad is bevestigd met een dikke dobber en aan het uiteinde een tros aaneengeregen regenwormen hangt. Die wordt verzwaard met lood. En waarvan het de bedoeling is dat deze de bodem net niet raakt. Waarna de geur van de wormen de paling moet aantrekken.

Op het moment dat je, door de beweging van je roe, of het ondergaan van de dobber, vermoed dat er een paling aan de pieren knabbelt, dien je met een vlugge, doch rustige beweging, de top van de hengelroe op te halen en de tros regenwormen zacht tegen de binnenkant van, al naargelang, het regenscherm of de netwand van de bak te kletsen. Zodanig dat de lustig wormen etende paling deze lost en in de paraplukom of bak valt. Die je vervolgens naar je toe trekt om de buit binnen te halen.

Het beste moment om deze activiteit uit te voeren is ’s nachts. Omdat aal het grootste deel van de dag op de bodem van het water ligt ingegraven en pas in de nachtelijke uren gaat jagen. Dus zaten wij daar dus in het donker aan de waterkant. Wachtend tot die palingen zouden toehappen. En de stilte van de nacht werd enkel verstoord door onze ademhaling en door het plonzen van muskusratten, die vanaf de oever het water indoken en met hun grote lijf en lange staart vlak voor onze voeten voorbij zwommen. Griezelig!

*****

Van iets minder lang geleden dateert het volgende voorval, dat plaatsvond in Afrika. Met mijn echtgenote was ik op rondreis in haar geboorteland. We bevonden ons op een gegeven moment in een dorpje aan de rand van de woestijn. In het lemen gebouwtje dat door moest gaan als restaurant, zaten we als enige klanten in het sober ingerichte etablissement. Op houten stoelen aan een houten tafeltje aten we het enige gerecht dat daar die dag verkrijgbaar was.

We waren in alle rust en stilte gemoedelijk en smakelijk aan het eten toen ik ineens, onder één van de andere tafeltjes in het vertrek, een gigantisch groot ogende, grijskleurige woestijnrat zag verschijnen. Het diertje slalomde ongehaast tussen de verschillende stoel- en tafelpoten van het meubilair in het eethuis. Vooraleer mijn echtgenote, die de rat ook had opgemerkt, en ikzelf, verbouwereerd onze mond konden openen om er iets over op te merken, was het beestje alweer door de openstaande deur naar buiten getrippeld. Geloof me vrij dat het eten ons daarna niet meer zo erg smaakte. En we spoedig afrekenden en die plek verlieten.

Later kwam ik te weten dat er hier in Europa, en mogelijk ook elders, mensen zijn die deze beestjes houden als huisdier. Omdat ze zo vriendelijk, nieuwsgierig, rustig en gemakkelijk in de omgang zijn. Dat heb ik gemerkt, ja!

*****

Toen ik nog maar pas een jaar of twee thuis was, na anderhalf jaar verblijf in het ziekenhuis, heb ik, op eigen initiatief, een tijdlang logopedie gevolgd. Omdat ik door een verminderde long- en middenriffunctie minder krachtig kon praten. En met professionele hulp technieken wou aanleren om, uit mijn beperkte mogelijkheden, toch de maximale spraak- en zangcapaciteit te halen.

Op een zekere voormiddag waren wij, zoals dat vaak het geval was, aan het oefenen in de zitkamer van mijn woning. Mijn logopediste, gezeten op een stoel, met haar rug naar het groot terrasvenster gericht. En ik tegenover haar, gezeten in mijn onafscheidelijke elektrische rolstoel. Terwijl ik bezig was met een door haar voorgedane oefening te herhalen, zag ik buiten een vrij grote bruine rat over ons verhard tuinpad lopen. Mijn adem stokte even en een zachte rilling ging door mijn lijf. Mijn logopediste merkte dat uiteraard. En vroeg me wat er aan de hand was. Wijselijk verzweeg ik wat ik net had gezien. Ik wou immers niet het minste risico lopen dat ze niet meer zou komen, omwille van de aanwezigheid van dat ongedierte op mijn hof.

*****

Een maand of twee later zat ik, zoals ik op zomerse dagen nogal eens placht te doen, bij valavond voor de openstaande deur in de inkomhal, een boek te lezen. Van licht voorzien door de maan, de straatlantaarns die de rijweg verlichten en de in de hal hangende gloeilamp. Plots dook er uit de duisternis een bruine rat op die zich, onder mijn, op de steunen van mijn rolstoel geplaatste voeten door, in de richting van het voor ons huis aangelegde vijvertje voortbewoog, Alwaar het beest, vanaf de rand, met een plons het water indook. En even later met de kop weer boven kwam. Om rustig, lustig en ongegeneerd te beginnen eten van het zich dobberend in een drijvende ring bevindende visvoer.

Ru(sh)di(e), 19 december 2010 (publicatie op mijn blog 'Rudi's kijk op de wereld'), revisie op 25 december 2010.

17-04-09

Herinneringen uit mijn verleden - Verrassende gebeurtenissen

 

Ooit heb ik eens het volgende meegemaakt. In Nederland, ergens in een dorp in Zeeuws Vlaanderen. Ik was daar op een zonnige namiddag met mijn hond aan het wandelen op de dijk, naast een waterweg. Een heel rustige omgeving, er was geen mens te zien.

Op een gegeven moment zag ik dat er vanuit de verte dan toch iemand met een fiets kwam aangereden. Ik riep mijn hond bij me en ging met haar aan de kant van het smalle pad staan, zodat die fietsende medemens ongehinderd zou kunnen passeren.

Toen die persoon iets meer genaderd was merkte ik dat het een oude grijsaard was, echt op zijn zomers gekleed, want blijkbaar met blote benen en ontbloot bovenlijf. Op het zadel, tussen zijn benen, ontwaarde ik een pakje.

Toen hij me passeerde zag ik dat het pakje geen pakje was maar 's mans rijkelijk van kroezelig schaamhaar voorziene penis & kloten. Die vent zat potverdorie naakt op zijn vélo!

Het voorgaande doet me plotsklaps aan iets anders denken. Hoe dat komt moet je zelf maar besluiten, na het lezen van hetgeen volgt. Mijn ouderlijk huis was een door mijn vader eigenhandig gebouwde bungalow. Omdat ik mijn slaapkamer beneden had ingericht als kantoor voor de onderneming die ik enkele jaren voordien had opgestart, sliep ik in een kamer die mijn pa had gemaakt op een deel van de grote, voordien volledig open en onafgewerkte, zolder Die ruimte was nu mooi afgewerkt met houten planchetten en het was er buitengewoon gezellig vertoeven.

Ik had er een heel kleine zwart/wit televisie staan en vond het uitermate aangenaam om 's avonds voor het slapen, in bed gelegen, een beetje Tv te kijken, tegelijkertijd wat te lezen of een kruiswoordraadsel op te lossen en nog een kleinigheid te eten. Wat chips of koekjes waren dat.

Op een zekere nacht werd ik wakker. Door een geluid? Door een beweging in mijn kamer? Ik weet het niet. Ik knipte het lichtje aan dat op het nachtkastje naast mijn bed stond. Bij deze handeling voelde ik de bovenkant van mijn hand tegen iets zachts aanstrijken. Ik trok mijn hand snel terug en draaide mijn hoofd met een ruk richting nachtkastje.

Daar zat... een muis! Onverstoord de kruimeltjes van mijn koekjes van de voorgaande avond opetend. Ik gilde: "Eek!" en het beest keek op en liet een "Piep!" horen. Ik ben hoegenaamd géén watje en sla voor zo'n kleine knaagdiertjes normaliter niet op de vlucht, maar nu sprong ik van 't verschieten wel uit mijn bed, terwijl het diertje, nu ook geschrokken van mijn reactie, er vandoor muisde (!). 

Het sneukelen in bed heb ik door dit voorval niet afgeleerd, maar vanaf die nacht hoedde ik me er wel voor al te veel kruimels achter te laten.

Tja, een mens maakt soms wat mee in zijn leven. Zo reed ik jaren geleden - in mijn pré-rolstoel periode, eens op de autostrade, op een zondag, vrij vroeg in de ochtend. Mooi op het meest rechtse rijvak en net iets minder snel dan was toegelaten, toen ineens met een razende snelheid een tegenligger op me af kwam. Een spookrijder!

Gelukkig was ik in staat mijn kalmte te bewaren. Ik minderde mijn snelheid en week zoveel mogelijk uit naar rechts. Ongelukkigerwijs was er blijkbaar geen pechstrook aangelegd op dit gedeelte van de autosnelweg. Ik zette onmiddellijk mijn autoradio aan en koos het nieuwskanaal. Ja hoor, er werd melding gemaakt van een spookrijder op deze autobaan.

Hé, wat was dat? Er flitsten me heel snel na elkaar nog een aantal auto's voorbij. En allemaal in de verkeerde richting! Eén ervan deed dat luid toeterend en een andere chauffeur was zelfs zo arrogant met zijn wijsvinger naar zijn voorhoofd te wijzen en daarbij een boos gezicht te laten zien. Ja hola zeg. Ik voelde mij daar echt niet meer veilig.

Uiteraard ben ik dus bij de eerste exit van de snelweg afgereden. Bijna botsing! Kwam er nondedju ook al iemand de afrit opgereden! Een vrouw. In een Mazda. Ondanks het schrikken van die totaal onverwachte tegenligger, merkte ik toch ook nog op dat één of andere onverlaat alle verkeersborden aan de kant van de weg een halve slag had gedraaid. Ook dat nog! Ondertussen werd op de radio de waarschuwing voor die éne spookrijder nogmaals herhaald. En van die andere vijf die me gekruist waren spraken ze niet!

Het bovenstaande is uiteraard een mop met een baard, stukken langer dan deze van Vader Abraham, Sinterklaas en de Kerstman samen. Maar ik kon het niet laten hem hier in mijn versie te vertellen.

Ru(sh)di(e), 28 maart 2003 (revisie op 11 april 2009)